13 Kołobrzeski Batalion Saperów – Wikipedia, wolna encyklopedia
| 13 Batalion Saperów | |
  |
|
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1944 |
| Nazwa wyróżniająca | Kołobrzeski [1] |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | por. Mikołaj Radionow |
| Organizacja | |
| Numer | JW 2467 |
| Dyslokacja | Kraków |
| Podporządkowanie | 6 Pomorska Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | Wojska inżynieryjne |
13 Kołobrzeski Batalion Saperów (13 bsap) – samodzielny pododdział wojsk inżynieryjno-saperskich ludowego Wojska Polskiego[2].
Sformowany w miejscowości Dawidówka koło Żytomierza na podstawie rozkazu dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR nr 0130 z 5 lipca 1944 jako jednostka 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty.
Przysięgę żołnierze batalionu złożyli w rejonie Przemyśla 18 października 1944.
Spis treści |
[edytuj] Dowódcy
- por. Mikołaj Radionow
- mjr Adolf Lewkowicz
- mjr Michał Bogdanow
- kpt. Henryk Jarosz[3]
- Bolesław Kłak[4]
[edytuj] Stan etatowy batalionu
Etat Nr 04/506
- Dowództwo i sztab
- 3 x kompanie saperów
- 3 x pluton saperów
- drużyna zaopatrzenia
- kwatermistrzostwo
- magazyn techniczny
- drużyna gospodarcza
Razem w batalionie było: 254 żołnierzy, w tym oficerów – 33, podoficerów – 44, szeregowych – 177.
sprzęt:
- samochody – 3
- łodzie MN – 1
[edytuj] Batalion w okresie pokoju
Po wojnie na terenie kraju rozminowywał tereny woj. krakowskiego w powiatach: Wadowice, Bielsko i Żywiec,oraz woj. rzeszowskiego i kieleckiego. Rozminowywał również Przełęcz Dukielską. W woj. rzeszowskim i krakowskim w akcjach przeciwlodowych ochraniał mosty na rz. Wisłoka. Likwidował skutki huraganu w woj. rzeszowskim. Budował też mosty i wykonywał prace melioracyjne w powiecie radomskim, uczestniczył w renowacji kopców Krakusa, Wandy i Kościuszki w Krakowie. W miejscowości Ropczyce pomagał przy budowie stadionu sportowego. Za zasługi w działaniach wojennych otrzymał krzyż Virtuti Militari V klasy rozkazem Naczelnego Dowódcy WP nr 105 z 4 kwietnia 1946. W okresie pokojowym otrzymał odznakę "Za zasługi w Zwalczaniu Powodzi", "Zasłużony Honorowy Dawca Krwi" i "Polskiego Czerwonego Krzyża III stopnia"[5]
W marcu 1946 przedyslokowano batalion z Oświęcimia do Krakowa. W 1948 batalion otrzymał sztandar wojskowy ufundowany przez mieszkańców Krakowa. We wrześniu 1948 przedyslokowano go z Krakowa do Dębicy[6]. (JW 2467).
Rozkazem MON Nr 0025/Org. z 2 kwietnia 1957 batalion został włączony w skład 9 Dywizji Piechoty.
Przypisy
- ↑ Wg Małej kroniki... był to Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 225 z 29 września 1945
- ↑ Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP Nr 105 z 4 kwietnia 1946 13 Batalionowi Saperów 6 DP nadano wyróżniającą nazwę "Kołobrzeski"
- ↑ Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu.... s. 294.
- ↑ Wojska inżynieryjne LWP 1945-1979 s. 322
- ↑ Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka: Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945-1979 s. 323
- ↑ Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 .... s. 429.
[edytuj] Bibliografia
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 8388089676.
- Juliusz Malczewski Roman Polkowski: Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 4, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek inżynieryjno-saperskich, drogowych i chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1970.
- Pod red. Mikolaja Plikusa "Mała kronika ludowego Wojska Polskiego 1943-1973". XXX - lecie LWP. Wydawnictwo Miniserstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1975
- Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka: Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945-1979. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej - Warszawa 1982. ISBN 83-11-06710-4
- Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem Polski. Dom Wydawniczy Bellona: 1998. ISBN 83-11-08751-2.
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
