35 Pułk Piechoty (II RP) – Wikipedia, wolna encyklopedia
| 35 Pułk Piechoty | |
 |
|
| Odznaka 35 Pułku Piechoty | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1918 |
| Rozformowanie | wrzesień 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 14 sierpnia[1] |
| Nadanie sztandaru | 14 października 1923 |
| Dowódcy | |
| Ostatni | ppłk dypl. Jan Maliszewski |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Brześć |
| Podporządkowanie | 9 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | piechota |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
35 Pułk Piechoty (35 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.
Pułk brał udział w walkach w 1919 oraz w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. 4 grudnia 1920 w Łazdunach koło Lidy, marsz. Józef Piłsudski udekorował sztandar 35 pułku piechoty Orderem Virtuti Militari. W okresie międzywojennym pułk stacjonował w garnizonie Brześć. Batalion zapasowy w Łukowie.
W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 9 Dywizji Piechoty walczącej w Armii "Pomorze".
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
Na terenie powiatów: zamojskiego, tomaszewskiego, chełmskiego, krasnystawskiego, biłgorajskiego i hrubieszowskiego sformowany został Chełmski Pułk Piechoty. I batalion zorganizował w Chełmie kpt. Wiktor Wielkopolanin - Nowakowski zorganizował I batalion, w Krasnymstawie i Hrubieszowie por. Wacław Klaczyński II batalion, a w Zamościu kpt. Józef Ekkert III batalion. Pułk był dobrze uzbrojony. Odczuwał jednak wyraźny niedostatek w umundurowaniu i oporządzeniu. Pułk chełmski dał początek 35 pułkowi piechoty.
[edytuj] Działania zbrojne
[edytuj] Walki o granice
Cechą charakterystyczną działań pododdziałów pułku do lata 1919 był ich udział w walkach w rozproszeniu. 14 listopada 1918 wysłany został pluton chor. Ludwika Kicińskiego w rejon Włodzimierza Wołyńskiego do walk na froncie polsko-ukraińskim. Pluton wyruszył w składzie kombinowanego batalionu dowodzonego przez kpt. Edwarda Zint-Rzeckiego. 19 stycznia 1919 wyruszyła na front 2 kompania por. Zygmunt Wendy. Pluton chor. Kicińskiego wszedł w jej skład. W marcu dołączyły dwie następne kompanie. 26 maja I batalion pod dowództwem kpt. Leona Grota wyruszył na pogranicze Górnego Śląska. Na Śląsku batalion obsadził odcinek graniczny Modrzejów-Czeladź. 7 czerwca batalion wrócił na Polesie.
4 lipca 1920 na froncie północnym do natarcia przeszły armie Michaiła Tuchaczewskiego. Ofensywa Rosjan spowodowała załamanie całego frontu polskiego. 9 Dywizja wycofywała się w kierunku Mozyrza. Pułki wróciły do swych zimowych stanowisk obronnych nad Ptyczę i Prypeć. 9 czerwca opuszczono stanowiska. Znad Ptyczy pułki rozpoczęły dalszy odwrót 9 lipca. 35 pułk piechoty został załadowany na wagony i skierowany w okolice Grodna.
[edytuj] Kampania wrześniowa
W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 9 Dywizji Piechoty walczącej w Armii "Pomorze". Nadwyżki pułku ewakuowane z Brześcia weszły w rejonie Chełma w skład wojsk Frontu Północnego. 25 września broniły Chełma przed wojskami radzieckimi.
Batalion marszowy 35 pp pod dowództwem kpt. Zdzisława Baczyńskiego w składzie Zgrupowania "Brześć" walczył między innymi w obronie twierdzy brzeskiej. Dowódcą piechoty tego zgrupowania był ppłk Julian Andrzej Sosabowski, pokojowy zastępca dowódcy pułku.
[edytuj] Żołnierze pułku
- ppłk piech. Wiktor Wielkopolanin-Nowakowski (p.o. 1923 - 1924)
- płk piech. Józef Kwaciszewski (XII 1925 - IV 1928)
- płk dypl. Ludwik Mikołaj Rudka (1928 - 1932)
- ppłk dypl. Jan Maliszewski (1939)
- płk Franciszek Sikorski (nadetatowy)
- ppłk SG Kordian Józef Zamorski (nadetatowy)
- ppłk Julian Andrzej Sosabowski
- mjr Janusz Jędrzejewicz (oficer nadetatowy, a później rezerwy)
- kpt. Zdzisław Baczyński
- kpt. Jerzy Stanisław Dembowski
- sierż. pchor. Kazimierz Skuras
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
[edytuj] Symbole pułkowe
Sztandar
Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1923, nr 43, poz. 555. Sztandar ufundowało społeczeństwo powiatów Łuków, Zamość i Zakopane. Wręczył go pułkowi 14 października 1923 gen. dyw. Edward Śmigły-Rydz.
Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 3, poz. 25 z 31 stycznia 1929 roku. Odznaka ma kształt orła w locie zwróconego w lewo, niosącego w szponach sztandar z numerem 35, udekorowany Orderem Virtuti Militari i broniącego go pochylonym dziobem. Poniżej dwa skrzyżowane miecze. Jednoczęściowa - oficerska, wykonana w tombaku srebrzonym, na rewersie numerowana. Wymiary: 44x43 mm. Wykonanie: Jan Knedler - Warszawa[2].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- "Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
- Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
- "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
- 9 Dywizja Piechoty w dziejach oręża polskiego. Pruszków: Ajaks, 1995. ISBN 83-85621-75-X.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
|||||||||||||||||||||||
