Aglomeracja policentryczna – Wikipedia, wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł od 2009-10 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Aglomeracja policentryczna – drugi rodzaj aglomeracji, tworzącej zespół wzajemnie powiązanych jednostek osadniczych, którego główną cechą jest brak jednego ośrodka centralnego. Wyróżnia się ponadto podtypy aglomeracji policentrycznej: aglomeracja bicentryczna i konurbacja.
W aglomeracjach policentrycznych sensu stricte w istotny sposób zaznacza się rywalizacja miedzy miastami, są też one zlokalizowane w większej odległości od siebie, niż to ma miejsce w przypadku konurbacji. Aglomeracja bicentryczna posiada 2 ośrodki centralne położone w pewnej odległości od siebie.
Przykładem aglomeracji policentrycznej jest aglomeracja rybnicka powstała z dawnej, słabo zaawansowanej konurbacji czy aglomeracja bydgosko-toruńska powstała w efekcie zbliżenia pól oddziaływań dwóch większych miast.
[edytuj] Nazewnictwo
Istotnym elementem jest używanie nazwy aglomeracja w odniesieniu do układów policentrycznych. Zgodnie z przyjętymi w naukach geograficznych zasadami, aby użyć w odniesieniu do układu wieloogniskowego określenia aglomeracja trzeba zaznaczyć jednocześnie, że ma się na myśli aglomerację policentryczną. W przypadku, gdy mowa o formie, która jest konurbacją de facto, najlepiej ją tak po prostu nazwać, np. policentryczna aglomeracja bydgosko-toruńska, konurbacja katowicka.
Pojęcie aglomeracja, z następującym za nim określeniem geograficznym jest zarezerwowane dla aglomeracji monocentrycznych, np. aglomeracja warszawska, aglomeracja londyńska itp.