Poznaj przeszłość Warszawy

Aleksander I Karadziordziewić – Wikipedia, wolna encyklopedia

Aleksander I Karadziordziewić – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Aleksander I Karadziordziewić
Król Jugosławii
Kralj aleksandar1.jpg
król SHS
Okres panowania od 1921
do 1929
Poprzednik Piotr I Karadziordziewić
król Jugosławii
Okres panowania od 1929
do 1934
Następca Piotr II Karadziordziewić
Dane biograficzne
Dynastia Karadziordziewiciowie
Urodzony 16 grudnia 1888
Zmarł 9 października 1934
Żona Maria Rumuńska
Odznaczenia
Order Św. Cyryla i Metodego (Bułgaria) Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Wojennego Virtuti Militari (Polska)

Aleksander I Karadziordziewić, serb. Kralj Aleksandar I Karađorđević, cyrylica Краљ Александар I Карађорђевић (ur. 16 grudnia 1888 w Cetynii, zm. 9 października 1934 w Marsylii) – król Jugosławii z dynastii Karadziordziewiciów.

[edytuj] Życiorys

Był synem Piotra I Karadziordziewicia i Zorki, księżniczki czarnogórskiej. Dzieciństwo spędził razem z ojcem na wygnaniu w Genewie (Szwajcaria), następnie od 1899 przebywał w Sankt Petersburgu, gdzie służył w carskim korpusie kadetów. W latach 1912–1913 dowodził armią serbską.

W pierwszych latach swego panowania był królem Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców (1921–1929), a potem po przewrocie Jugosławii (1929–1934), gdzie prowadził rządy dyktatorskie i politykę profrancuską, zakazał istnienia partii politycznych. Aleksander I Karadziordziewić był zwolennikiem silnej władzy centralnej, a przeciwnikiem separatyzmu chorwackiego, chociaż starał się mieć dobre stosunki z Chorwacją. Król usiłował też zawrzeć porozumienie z Bułgarią. Został zamordowany przez Vlada Černozemskiego w zamachu dokonanym przez Wewnętrzną Macedońską Organizacją Rewolucyjną (VMRO) i ustaszy.

W momencie śmierci Aleksandra I jego syn, Piotr II Karadziordziewić, był nieletni, dlatego rządy regencyjne w jego imieniu sprawował książę Paweł Karadziordziewić.

[edytuj] Odznaczenia

Przypisy

  1. M. Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, Arx Regia Ośrodek Wydawniczy Zamku Królewskiego, Warszawa 2008, ISBN 9788370221782, s. 296.