Poznaj przeszłość Warszawy

Ambroży Mikołaj Skarżyński – Wikipedia, wolna encyklopedia

Ambroży Mikołaj Skarżyński – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ambroży Mikołaj Skarżyński
Bitwa pod Arcis-sur-Aube
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari, gen. Ambrożego Mikołaja Skarżyńskiego

Baron Ambroży Mikołaj Skarżyński h. Bończa (ur. 7 grudnia 1787[1] r. w Żółkowie[potrzebne źródło], zm. 6 czerwca 1868 r. w Orłowie) – napoleoński oficer, kawaler Legii Honorowej, a następnie polski generał. Uczestnik kampanii austriackiej z 1809 roku.

Spis treści

[edytuj] Biografia

Ambroży urodził się w starej arystokratycznej rodzinie polskiej; jego ojciec był majętnym ziemianinem, kasztelanem i prezesem Sądu Apelacyjnego[2], zaś matka - Bibiana z domu Lanckorońska - pochodziła z jednego z najwyśmienitszych polskich domów. Ambroży, wraz ze swoimi braćmi, pobierał nauki w pensji emigranta Borne'a[3], a następnie w pruskiej szkole oficerskiej.

Najlepiej Ambroży zapamiętany został za swoje osiągnięcia militarne. W okresie wojen napoleońskich był on szefem szwadronu w 1 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Napoleona I i samodzielnie dowodził obroną cesarza w bitwie pod Arcis-Sur-Aube[4]. Brał również udział w bitwach pod Wagram, Samosierrą oraz Berry-au-Bac[5]. Za swoje zasługi pod Wagram nagrodzony został tytułem Chevalier de l'Empire oraz dziedziczną rentą w wysokości 500 franków rocznie[6], zaś za odwagę pod Berry-au-Bac mianowany został Baronem cesarstwa w 1814 roku (tytuł ten potwierdzony został w 1820 roku przez Sejm polski[7]).

Skarżyński wystąpił z armii napoleońskiej w 1815 roku, by powrócić do służby, tym razem polskiej, w powstaniu listopadowym 1830 roku. W roku 1831 awansowany został do rangi generała i odznaczony orderem Virtuti Militari klasy III za odwagę w bitwach pod Wawrem i Grochowem[8]. Po upadku powstania został Ambroży zmuszony do emigracji do zaboru Pruskiego, gdzie osiadł w okolicach Poznania. Udało mu się powrócić do Księstwa Warszawskiego w 1857 roku, kiedy to zamieszkał w swoim majątku w Orłowie.

W 1818 roku Skarżyński poślubił Julię z domu Sokołowską, córkę starosty nieszawskiego. W posagu otrzymał majątek w Orłowie, na terenie którego stał okazały pałac[9], zaś od swojego ojca Jerzego dostał dodatkowo posiadłość w Suserzu. Małżeństwo Skarżyńskich miało 7 dzieci, w tym syna Jerzego, uczestnika powstania w Wielkopolsce w 1848 roku.

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Rok 1787 potwierdza publikacja Polskie rody szlacheckie.
  2. ↑ http://www.wielcy.org
  3. ↑ PSB, vol XXXVIII, Warsaw-Cracow 1997
  4. ↑ List do A.Niegolewskiego, Ambroży Mikołaj Skarżynski, Poznań 02.02.1855.
  5. ↑ Dał nam przykład, Bonaparte 1796 - 1815, R. Bielecki, Kraków 1984
  6. ↑ Polacy odznaczeni Legią Honorową 1803 - 1823, S. Loza, Zamość 1923
  7. ↑ Historia Wojska Polskiego 1795-1939, Eligiusz Kozłowski i Mieczysław Wrzosek, Warszawa 1984
  8. ↑ Historia powstania narodu polskiego w 1830 i 1831 Tom III, Richard Otto Spazier, Paryż 1833
  9. ↑ Wieś i dwór w powiecie Kutnowskim Tom I, M Brandys, Warszawa 1963

[edytuj] Bibliografia

  • Polskie rody szlacheckie. Kto jest kim dziś?, Warszawa 1993, s. 220.