Poznaj przeszłość Warszawy

Andronik II Paleolog
Czas panowania	1282 – 1328
Dynastia	Paleologów
Data urodzin	25 marca 1259 – Konstantynopol
Data śmierci	13 lutego 1332 – Konstantynopol
Moneta
Lista cesarzy bizantyńskich
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Andronik II Paleolog (ur. 25 marca 1259 w Konstantynopolu; zm. 13 lutego 1332 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyński, najstarszy syn Michała VIII Paleologa i Teodory Doukainy Watatziny, wnuczki cesarza Jana III Watatzesa.

[edytuj] Kronika panowania

• 1272 - koronacja na współcesarza u boku ojca, Michała VIII
• 1282 - początek samodzielnego panowania; anulowanie unii lyońskiej z 1274 r.
• 1294–1299 - wsparcie dla Genui w wojnie z Wenecją, okupione dotkliwymi stratami
• 1302 - dotkliwa klęska z starciu z wojskami Osmana pod Bapheus (Vafevs) w Azji Mniejszej
• 1302 - wynajęcie Kompanii Katalońskiej pod komendą Rogera de Flor
• 1304 - zwycięska kampania azjatycka Kompanii Katalońskiej przeciw Turkom
• 1305 - zamordowanie Rogera de Flor w Adrianopolu i wybuch walk katalońsko-bizantyńskich (trwały do 1309 r.)
• 1320 - przedwczesna śmierć najstarszego syna Andronika, dziedzica tronu Michała IX
• 1321-1328 - przegrana wojna domowa z wnukiem i imiennikiem, Andronikiem III
• 1328 - reforma skarbowa
• 1328 - zmuszony przez wnuka do abdykacji, wstąpił do monasteru

[edytuj] Krótka biografia

Andronik II był pobożnym intelektualistą, zręcznym dyplomatą i rozważnym administratorem na tronie bizantyńskim. Seria nieszczęść, jakie spadły na Cesarstwo za jego panowania, często wypacza ocenę dokonań tej postaci, szczególnie w zestawieniu z poprzednikiem, wojowniczym Michałem VIII, okrytym chwałą restauratora Bizancjum. Andronik nie lubił ojca, diametralnie różnił się odeń temperamentem, a na dodatek musiał stawić czoła trudnemu dziedzictwu rządów Michała. W trosce o spójność państwa natychmiast anulował unię lyońską (1274). Usiłował zahamować postępy tureckie w zaniedbanej Azji Mniejszej uciekając się do rekrutowania najemników i zabezpieczyć pozycję Bizancjum na Bałkanach poprzez przyjaźń z Serbią (1299). Realizację pierwszego zadania okupił ruiną finansową i spustoszeniem państwa przez Katalończyków, a drugiego – tragicznym losem swej pięcioletniej córeczki Simonis oddanej za żonę brutalnemu Stefanowi Urošowi II Milutinowi (1282-1321) i utratą północnej Macedonii na rzecz Serbów. Bizancjum uległo w tych latach dalszej feudalizacji i decentralizacji, a niemal cała Anatolia padła łupem Osmanów. Fatalny okres rządów Andronika zakończyła abdykacja w wyniku przegranej z wnukiem i imiennikiem, Andronikiem III (1328-1341), wojny domowej, która pogłębiła rozkład Cesarstwa.

[edytuj] Bibliografia

• Angeliki E. Laiou, Constantinople and the Latins: the Foreign Policy of Andronicus II, 1282-1328, Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts 1972, XII + 390 s.

Poprzednik Michał VIII Paleolog

Cesarz bizantyjski 1282 - 1328

Następca Andronik III Paleolog

p • d • e Cesarze bizantyńscy gwiazdką * oznaczono monarchów nienależących do dynastii Dynastia teodozjańska 395–457 Arkadiusz (395-408) • Teodozjusz II (408-450) • Pulcheria • Marcjan (450-457) Dynastia leońska 457–518 Leon I (457-474) • Leon II (474) • Zenon Izauryjczyk (474-491) • Bazyliskus (475-476)* • Anastazjusz I (491-518) Dynastia justyniańska 518–602 Justyn I (518-527) • Justynian I Wielki (527-565) • Justyn II (565-578) • Tyberiusz I Konstantyn (578-582) • Maurycjusz (582-602) • Fokas (602-610)* Dynastia heraklijska 610–711 Herakliusz (610-641) • Konstantyn III (641) • Herakleonas (641) • Konstans II (641-668) • Konstantyn IV Pogonatos (668-685) • Justynian II Rhinotmetos (685-695 i 705-711) • Leoncjusz II (695-698)* • Tyberiusz III (698-705)* • Filipikos Bardanes (711-713)* • Anastazjusz II (713-715)* • Teodozjusz III (715-717)* Dynastia izauryjska 717–802 Leon III Izauryjczyk (717-741) • Artabasdes (741-743) • Konstantyn V Kopronim (741-775) • Leon IV Chazar (775-780) • Konstantyn VI (780-797) • Irena (797-802) Dynastia Niceforów 802–813 Nicefor I Genik (802-811) • Staurakios (811) • Michał I Rangabe (811-813) • Leon V Armeńczyk (813-820)* Dynastia amoryjska 820–867 Michał II Amoryjczyk (820-829) • Teofil (829-842) • Michał III Metystes (842-867) Dynastia macedońska 867–1057 Bazyli I (867-886) • Leon VI Filozof (886-912) • Aleksander (912-913) • Konstantyn VII Porfirogeneta (913-959) • Roman I Lekapen (920-944) • Roman II (959-963) • Nicefor II Fokas (963-969) • Jan I Tzimiskes (969-976) • Bazyli II Bułgarobójca (976-1025) • Konstantyn VIII (1025-1028) • Roman III Argyros (1028-1034) • Michał IV Paflagończyk (1034-1041) • Michał V Kalafates (1041-1042) • Zoe (1042) • Konstantyn IX Monomach (1042-1055) • Teodora II (1055-1056) • Michał VI Stratiotikos (1056-1057) • Izaak I Komnen (1057-1059)* Dynastia Dukasów 1059–1081 Konstantyn X Dukas (1059-1067) • Roman IV Diogenes (1068-1071) • Michał VII Dukas (1071-1078) • Nicefor III Botaniates (1078-1081) Dynastia Komnenów 1081–1185 Aleksy I Komnen (1081-1118) • Jan II Komnen (1118-1143) • Manuel I Komnen (1143-1180) • Aleksy II Komnen (1180-1183) • Andronik I Komnen (1183-1185) Dynastia Angelosów 1185–1204 Izaak II Angelos (1185-1195 i 1203-1204) • Aleksy III Angelos (1195-1203) • Aleksy IV Angelos (1203-1204) • Mikołaj Kanabos (1204) • Aleksy V Murzuflos (1204) Dynastia Laskarysów 1204–1261 Teodor I Laskarys (1204-1221) • Jan III Dukas Watatzes (1221-1254) • Teodor II Laskarys (1254-1258) • Jan IV Laskarys (1258-1261) Dynastia Paleologów 1259–1453 Michał VIII Paleolog (1259-1282) • Andronik II Paleolog (1282-1328) • Andronik III Paleolog (1328-1341) • Jan V Paleolog (1341-1391) • Jan VI Kantakuzen (1347-1354) • Mateusz Kantakuzen (1353-1357) • Andronik IV Paleolog (1376-1379) • Jan VII Paleolog (1390) • Manuel II Paleolog (1391-1425) • Jan VIII Paleolog (1425-1448) • Konstantyn XI Paleolog (1448-1453)