Poznaj przeszłość Warszawy

Bardo (województwo dolnośląskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia

Bardo (województwo dolnośląskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Bardo
Herb
Herb Barda
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat ząbkowicki
Gmina Bardo
gmina miejsko-wiejska
Założono X wiek
Prawa miejskie od początku XIV wieku
Burmistrz Krzysztof Żegański
Powierzchnia 4,71 km²
Wysokość 260-320 m n.p.m.
Ludność (2009)
• liczba
• gęstość

2 739[1]
581,5 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 74
Kod pocztowy 57-256
Tablice rejestracyjne DZA
Położenie na mapie Polski
Poland location map.svg
"Bardo"
Bardo
50°31′N 16°44′E / 50.517, 16.733Na mapach: 50°31′N 16°44′E / 50.517, 16.733
TERC
(TERYT)
5020124014
Urząd miejski
Rynek 2
57-256 Bardo
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Bardo w Wikisłowniku
Strona internetowa
Disambig.svg Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Bardo Śląskie”. Zobacz też: Bardo Śląskie (stacja kolejowa).

Bardo (niem. Wartha) – miasto w woj. dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bardo, położone w Górach Bardzkich nad Nysą Kłodzką.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. wałbrzyskiego.

Według danych GUS z 31 grudnia 2009 miasto liczyło 2 739 mieszkańców.

Spis treści

[edytuj] Historia

Sanktuarium maryjne: kościół i klasztor w Bardzie

Założone w X w. jako gród obronny w Górach Bardzkich nad przełomem Nysy Kłodzkiej. Gród wymieniony był po raz pierwszy przez kronikarza Kosmasa pod rokiem 1096 jako zniszczone przez czeskiego księcia Brzetysława II. O polskości tego terenu świadczy fakt, że kasztelanami bardzkimi byli wyłącznie rycerze polscy (Sobiesław w 1203 r., Dzierżko-Peregryn w 1223 r., Bogusław Jarosławowic w 1261 r., Jan syn Żerzucha w 1269 r., Jarosław Mroczkowic z Owiesna w 1283), a okoliczne miejscowości w większości już istniały i były zamieszkane przez ludność słowiańską. Gród po czeskim najeździe został odbudowany o czym świadczą wzmianki z 1155 i 1245 r. Na terenie grodu istniała już wówczas kaplica, wymieniona po raz pierwszy w 1189 r. jako przekazana przez biskupa Żyrosława II zakonowi joannitów. W 1210 roku biskup Wawrzyniec przekazał kościół kanonikom regularnym z Kamieńca. Wg tradycji już ok. 1200 r. szerzył się tutaj kult maryjny, związany z cudowną figurką Matki Boskiej, która jest do dzisiaj największym skarbem Barda. Około 1290 r. Bardo przestało być kasztelanią. W związku z budową przez Bolka II nowego murowanego zamku na Kalwarii (Góra Bardzka) teren grodu w 1301 r. kupili cystersi i od tego momentu do 1810 r. byli właścicielami miejscowości. Od połowy XIV w. Bardo rozwijało się dzięki swojemu położeniu i coraz częściej przyjeżdżającym tutaj pątnikom. Prawa miejskie od początku XIV w. W 1874 r. wybudowano linię kolejową WrocławKłodzko. W 1945 r. miejscowość znalazła się w granicach Polski i ze względu na niewielki rozmiar utraciła prawa miejskie. Dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. Bardo uzyskało status osiedla w 1954 r. Ponownie miasto od 1969. Obecne Bardo jest niewielkim letniskiem, specjalizującym się w koloniach dziecięcych oraz ważnym ośrodkiem turystyki. Zlokalizowany jest też tu drobny przemysł papierniczy i meblarski.

[edytuj] Administracja

[edytuj] Kalendarium wydarzeń

[edytuj] Rozwój terytorialny

Najstarsza część miasta położona jest na lewym brzegu Nysy Kłodzkiej. W 1808 r. w wyniku reorganizacji granic do Barda przyłączono Radkowice, Brune oraz część Przyłęku (ul. Fabryczna). W latach 1808-1969 przynależały do niego część Opolnicy i Dębowiny.

[edytuj] Honorowi obywatele miasta

[edytuj] Zabytki

[edytuj] Transport

Przez miasto przebiega:

[edytuj] Ciekawostki

  • Na terenie Barda kręcono film Marcowe migdały (w filmie wyraźnie widać charakterystyczne budynki miasta, a także dworzec kolejowy i Górę Bardzką z kapliczkami drogi krzyżowej).

[edytuj] Miasta partnerskie

[edytuj] Zobacz też

  • inne znaczenia słowa Bardo

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym, stan 31.12.2009
  2. Sapkowski A., Narrenturm, SuperNowa, Warszawa, 2002

[edytuj] Bibliografia

  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Bardzkie, pod red. M. Staffa, t. 12, wyd. I-BIS, Wrocław 1993.
  • K. Marcinek, W. Prorok, Ziemia Kłodzka. Informator turystyczny, wyd. Actus, Kłodzko 1995.

[edytuj] Linki zewnętrzne