Bolesław Jałowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
Bolesław Jałowy (ur. 11 września 1906 w Przemyślu, zamordowany 1 października 1943 we Lwowie) – polski histolog, dermatolog.
Urodził się w Przemyślu jako syn Piotra i Franciszki z domu Wolik, w rodzinie rzemieślniczej. Absolwent IX Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego we Lwowie (1925). Od 1925 do 1931 studiował medycynę na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Następnie demonstrator i asystent prof. Władysława Szymonowicza. W 1931 obronił doktorat. W 1935 - jako stypendysta Fundacji Kultury Narodowej studiował w Utrechcie i Amsterdamie. W 1936 habilitował się na UJK, rok później został kierownikiem Zakładu Histologii i Embriologii UJK. Od 1939 był profesorem nadzwyczajnym UJK. W czasie okupacji sowieckiej Lwowa (1939-1941) był dziekanem Wydziału Lekarskiego w Lwowskim Państwowym Instytucie Medycznym, wydzielonym z Uniwersytetu jako odrębna uczelnia. Podczas okupacji niemieckiej pracował w medycznych kursach zawodowych, był też karmicielem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami profesora Rudolfa Weigla. 11 października 1942 aresztowany przez Gestapo jako zakładnik, przez trzy tygodnie więziony przy ul. Łąckiego.
1 października 1943 został zastrzelony na ulicy przez nacjonalistę ukraińskiego w odwecie za zastrzelenie przez Kedyw ukraińskiego profesora Andrija Łastowećkiego.
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.
Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Aquitania, której był prezesem w roku akad. 1929/30.
[edytuj] Bibliografia
- Stanisław Feliksiak: Słownik biologów polskich. Warszawa: Państwowe Wydaw. Naukowe, 1987, s. 222-223. ISBN 83-01-00656-0.
- Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków 2007