Dziennik Łódzki – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Polska Dziennik Łódzki | |
|---|---|
 Dziennik Łódzki, 6 stycznia 1884 |
|
| Częstotliwość | dziennik |
| Kraj |  Polska |
| Adres | ul. ks. I Skorupki 17/19, Łódź |
| Wydawca | Polskapresse Oddział Prasa Łódzka |
| Rodzaj czasopisma | informacyjno-polityczne |
| Pierwsze wydanie | 1884[1] |
| Redaktor naczelny | Robert Sakowski |
| Format | A3 |
| Liczba stron | od 28 do 56 |
| ISSN | 02087707 |
| Strona internetowa czasopisma | |
Dziennik Łódzki (pełny tytuł Polska Dziennik Łódzki) – najstarsza łódzka, nadal ukazująca się gazeta, wydawana przez Polskapresse. Dziennik Łódzki jest obecnie wydawany w formacie tabloidowym w nakładzie ok. 306 tys. egzemplarzy tygodniowo[2]. Od lutego 2007 roku redaktorem naczelnym Dziennika Łódzkiego jest Robert Sakowski.
Do gazety dołączane są dodatki – najważniejsze z nich to:
- program telewizyjny Tele Magazyn – piątek
- dodatek ogłoszeniowy Gratka.pl – środa
- Gratka.pl samochodowa – czwartek
- Gratka.pl dotycząca pracy – poniedziałek
Spis treści |
[edytuj] DŁ 1884 – 1892
6 stycznia 1884 ukazał się pierwszy numer "Dziennika Łódzkiego". Największym entuzjastą, faktycznym redaktorem prowadzącym pismo, był publicysta i były współpracownik "Gazety Łódzkiej" (dodatku do Lodzer Zeitung) Henryk Elzenberg.
Oficjalnie jako wydawca wszędzie figurował inżynier Stefan Kossuth, a nominalnie redaktorem odpowiedzialnym Zdzisław Kułakowski. To właśnie Elzenbergowi "Dziennik" zawdzięcza rozwój i funkcjonowanie. To między innymi dzięki jego staraniom, gazeta otrzymała potężne wsparcie finansowe ze strony Edwarda Herbsta – dyrektora naczelnego zakładów Karola Scheiblera.
Wsparcie Herbsta pozwoliło na płynne funkcjonowanie pisma na okres co najmniej dwóch pierwszych lat. Dzięki wsparciu fabrykanta, DŁ miał swoją własną drukarnię, a na sam rozruch ponoć przeznaczył ogromną na tamte czasy kwotę 40 tys. rubli. Dziennikarze otrzymywali wynagrodzenia na czas, a ich pensje były porównywalne do wynagrodzeń najlepszych ówczesnych dzienników Królestwa Polskiego. Z DŁ współpracowali między innymi Jan Wisłocki, Maria Szeliga, Eliza Orzeszkowa.
Dziennik, który ukazywał się w latach 1884-1892, wychodził w formacie tabloidu. Objętość wynosiła zwykle cztery kolumny, do których czasem dołączano tzw. dodatki, w postaci dłuższych fragmentów powieści lub ogłoszenia. Pierwsza strona, to zwykle obszerny tekst na cała stronę, o tematyce gospodarczej, uzupełniany notowaniami z giełd. Druga strona zajmowały teksty z dziedziny "Przemysł i Handel". Dalej umieszczano "Kronikę Łódzką", "Kronikę krajową i zagraniczną", oraz "Telegramy" które miały pełnić rolę substytutu tekstów politycznych w gazecie. Uzupełnieniem trzeciej strony była statystyka ruchu ludności, w której zamieszczano nawet co ważniejszych gości hotelowych, przebywających wówczas w Łodzi. Ostatnią stronę zapełniały ogłoszenia.
[edytuj] DŁ 1919
Tytuł "Dziennik Łódzki" pojawił się następnie w 1919 roku, jednak nie cieszył się powodzeniem i przestał się ukazywać.
[edytuj] DŁ 1931 – 1932
W 1931 roku, pojawił się niejako kontynuator Dziennika Łódzkiego z XIX wieku oraz Dziennika (z 1919 roku). 19 września, ukazał się pierwszy numer "Dziennika Łódzkiego – Niezależnego pisma porannego", ale już 22 czerwca 1932 zmieniono nazwę na "Ilustrowany Dziennik Łódzki". Redaktorem odpowiedzialnym był Józef Przybylski. Gazeta miała osiem stron w formacie A3.
[edytuj] DŁ 1945
Cykl wydawniczy gazety przerwała II wojna światowa. Jednak już 1 lutego 1945 roku ukazał się pierwszy powojenny numer DŁ. Liczący 4 strony przetrwał raptem 10 numerów. Nie do końca wiadomo jaka była przyczyna wstrzymania wydawnictwa, ale po paru miesiącach 6 lipca 1945 roku, wznowiono publikację.
W okresie PRL gazeta należała do koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch i była jednym z trzech dzienników wydawanych w województwie łódzkim (obok Expressu Ilustrowanego i Głosu Robotniczego).
[edytuj] Lata 90 XX w.
W ramach likwidacji RSW Dziennik Łódzki przypadł spółce utworzonej przez środowiska związane z ZChN oraz koncernem Hersanta. Następnie tytuł od Hersanta odkupił w 1994 r. koncern Polskapresse, należący do Verlagsgruppe Passau, który połączył w 2000 r. redakcję Dziennika Łódzkiego z redakcją Wiadomości Dnia tworząc największą regionalną gazetę w województwie łódzkim. Do tego samego koncernu należy też inny łódzki dziennik Express Ilustrowany.
[edytuj] Początek XXI wieku
W 2007 roku gazeta zmieniła nazwę na Polska Dziennik Łódzki.
W największych miastach regionu Dziennik Łódzki ma 11 redakcji terenowych. Redakcje znajdują się w następujących miastach: Bełchatów, Kutno, Łęczyca, Łowicz, Piotrków Trybunalski, Radomsko, Sieradz, Skierniewice, Tomaszów Mazowiecki, Wieluń, Zduńska Wola
[edytuj] Archiwalne numery
-
"Dziennik Łódzki"
4 stycznia 1932
Przypisy
- ↑ Dziennik Łódzki : pismo przemysłowe, handlowe i literackie. 1884-01-06 R. 1 nr 1 (pol.). Biblioteka Cyfrowa Regionalia Ziemi Łódzkiej przy WiMBPwŁ. [dostęp 2011-12-14].
- ↑ Informacja o Dzienniku Łódzkim na stronie jego wydawcy
[edytuj] Bibliografia
- Jacek Walicki "Dziennik Łódzki – Nasze 115-lecie" Łódź 1999 ISBN 83-908528-2-9
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||