Poznaj przeszłość Warszawy

Edward Sucharda
Data i miejsce urodzenia	18 czerwca 1891 Brzeżany
Data i miejsce śmierci	26 lipca 1947 Wrocław
Zawód	chemik

Edward Sucharda (ur. 18 czerwca 1891 w Brzeżanach, zm. 26 lipca 1947 we Wrocławiu) - polski chemik, profesor Politechniki Lwowskiej, jej prorektor 1933-1935 i rektor 1938-1939, członek PAU od 1934, prezes Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1947).

W 1908 ukończył Szkołę Realną we Lwowie, po czym studiował na Politechnice Lwowskiej (1908-1912). W 1914 obronił doktorat. W latach 1912-1919 był asystentem prof. Stefana Niementowskiego w Katedrze Chemii Ogólnej i Analitycznej PLw. W czasie obrony Lwowa w listopadzie 1918 kierował warsztatami saperskimi. W 1920 habilitował się z chemii ogólnej. Od 1921 był profesorem nadzwyczajnym, od 1923 - zwyczajnym. W czasie hitlerowskiej okupacji Lwowa był wykładowcą na Państwowych Technicznych Kursach Zawodowych i uczestnikiem tajnego nauczania na Politechnice Lwowskiej.

Jego jedyny syn Jerzy (student Technische Fachkurse, wykładowca podchorążówek, pracownik komórki wywiadu AK), został zamordowany w maju 1944 roku w biały dzień, na ulicy, przez dwóch policjantów ukraińskich w służbie niemieckiej^[1].
Od końca listopada 1944 do marca 1945 był więźniem NKWD. Po II wojnie światowej zaangażowany w działania organizacyjne związane z tworzeniem Politechniki Wrocławskiej i Politechniki Śląskiej.

W jego działalności naukowej można wyróżnić dwa kierunki:

• syntezę organiczną w zakresie związków heterocyklicznych; prace w tej dziedzinie doprowadziły m.in. do:
  • otrzymania związków wielordzeniowych (naftyrydyny, fenantroliny, chinoliny)
  • syntezy indygoidów, barwników zawierających pierścień pirudynowy
  • opracowania metody chemicznej przeróbki gazu ziemnego dla otrzymania czterochlorku węgla i chloroformu
• nowe metody analityczne związków organicznych - półmikroanaliza organiczna oznaczania ciężaru cząsteczkowego, umożliwiająca wyznaczanie ciężarów cząsteczkowych przy użyciu niewielkich ilości substancji.

Był członkiem korespondentem Akademii Nauk Technicznych i Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem założycielem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, wielokrotnym dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej i jej rektorem.

Ogłosił 42 prace naukowe.

[edytuj] Bibliografia

• Włodzimierz Trzebiatowski - Rola lwowskich przedstawicieli nauk chemicznych w środowisku wrocławskim. Opracowanie: Aleksandra Lewanowicz. Wrocław 2005

Przypisy