Poznaj przeszłość Warszawy

Franciszek Latinik
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	17 lipca 1864 Tarnów
Data i miejsce śmierci	29 sierpnia 1949 Kraków
Przebieg służby
Lata służby	1882-1925
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie
Jednostki	6 DP, 7 DP
Stanowiska	dowódca: 1 Armia, Front śląski
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, wojna czechosłowacka, wojna polsko-bolszewicka, bitwa warszawska
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Franciszek Latinik w Wikicytatach

Franciszek Ksawery Latinik (ur. 17 lipca 1864 w Tarnowie, zm. 29 sierpnia 1949 w Krakowie) – polski dowódca wojskowy, pułkownik piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał dywizji Wojska Polskiego II RP.

[edytuj] Życiorys

Urodził się jako syn Antoniego i Kornelii z Romerów, córki Teofila. Nie uczęszczał do tarnowskiego gimnazjum, bowiem już jako osiemnastoletni ochotnik ukończył cesarsko-królewską Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie. Od 1882 służył w armii austriackiej. Podporucznik piechoty z 1885. W 1891 ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Wiedniu i pełnił służbę w linii, sztabach jednostek i w Sztabie Generalnym. Był komendantem szkoły oficerów rezerwy, wykładowca taktyki w Oficerskiej Szkole Piechoty. W latach 1909–1913 komendant macierzystej Szkoły Kadetów.

Podczas I wojny światowej dowodził 100 Pułkiem Piechoty, z którym walczył m.in. w bitwie pod Gorlicami 2–4 maja 1915. Pułkownik z 1915. Walczył na froncie rosyjskim i rumuńskim. Od 1916 dowódca Brygady Piechoty na froncie włoskim, gdzie został ciężko ranny.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, wstąpił do Wojska Polskiego. Od listopada 1918 do stycznia 1919 dowódca garnizonu Zamość, potem był dowódcą Okręgu Wojskowego w Cieszynie. W styczniu 1919 bronił Śląska Cieszyńskiego przed wojskami czeskimi. Obronę zakończył pełnym sukcesem. W maju 1919 przystąpił do organizacji 6 Dywizji Piechoty i został jej pierwszym dowódcą. W październiku tego roku mianowany został dowódcą 7 Dywizji Piechoty i Frontu Śląskiego. Od lutego do sierpnia 1920 był przedstawicielem Wojska Polskiego w Komisji Graniczno – Plebiscytowej w Cieszynie. 1 maja 1920 zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia 1920. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, podczas bitwy warszawskiej sierpień – październik 1920 był gubernatorem wojennym Warszawy i dowodził 1 Armią Frontu Północnego, odpierając radzieckie uderzenie na Warszawę. Prowadził operację w rejonie Zegrza i Radzymina. Podczas działań pościgowych dowódca Grupy Operacyjnej w 6 Armii. W 1921 krótko dowódca Okręgu Generalnego "Kielce". W okresie od października 1921 do lutego 1925 dowódca Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W latach 1920-22 wchodził w skład pierwszej Tymczasowej Kapituły Orderu Virtuti Militari. 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Znalazł się w konflikcie z piłsudczykami przez organizację "strajku generałów". W efekcie został zmuszony do podania się do dymisji. Od 1 marca 1925 w stanie spoczynku. Osiadł w Krakowie, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Był żonaty z Heleną ze Stiasny-Strzelbickich. Mieli trzy córki: Antoninę, Irenę oraz Annę. Jego wnukami są Jerzy Vetulani i Andrzej Popiel.

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych – dwukrotnie

[edytuj] Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991. 
• Henryk P. Kosk: Generalicja polska. T. 1: A–Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 2001. ISBN 83-87103-81-0.