Gustaw Paszkiewicz – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Gustaw Paszkiewicz | |
 |
|
 generał dywizji |
|
| Data i miejsce urodzenia | 20 marca 1893 Wasiliszki koło Lidy |
| Data i miejsce śmierci | 27 lutego 1955 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1914–1917 (armia carska) 1918–1952 (WP) |
| Siły zbrojne |  armia carska Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie |
| Stanowiska | d-ca 12 DP, z-ca d-cy Armii "Karpaty" i ZWZ, d-ca 4 DS i 2 BPanc, z-ca d-cy I KP, d-ca 18 DP i WOW |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa: |
| Odznaczenia | |
        |
|
Gustaw Paszkiewicz (ur. 20 marca 1893 w Wasiliszkach koło Lidy, zm. 27 lutego 1955 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Spis treści |
[edytuj] Przebieg służby wojskowej
Po ukończeniu gimnazjum w Mińsku w 1913 wstąpił do rosyjskiej szkoły wojskowej (junkrów) w Wilnie. Od 1914 walczył w armii rosyjskiej. Od grudnia 1917 służyl w I Korpusie, gdzie był dowódcą kompanii w 3 Pułku Strzelców. Od lutego 1918 w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku dowódcy batalionu 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Od marca 1918 był dowódcą 55 pp. Uczestniczył w walkach o Lwów i pod Stryjem. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920.
W latach 1923–1924 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego. Od października 1924 do maja 1926 komendant Szkoły Podchorążych i Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. Podczas przewrotu majowego występował czynnie po stronie rządu. Od października 1926 dowódca piechoty dywizyjnej 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu. W międzyczasie (od 10 listopada 1932 do 10 sierpnia 1933) był słuchaczem VII kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 12 października 1935 mianowany dowódcą 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. W latach 1937–1938 kierował akcją pacyfikacyjną ludności ukraińskiej.
W kampanii wrześniowej po rozbiciu 12 DP, wydostał się z okrążenia i 13 września dotarł do Włodzimierza Wołyńskiego, gdzie przebywał Wódz Naczelny. Według prof. Pawła Wieczorkiewicza nie wywiązał się ze swych obowiązków motywując to chorobą serca[1]. Od 15 września 1939 zastępca dowódcy Armii "Karpaty". W czasie kampanii dwukrotnie ranny, przedostał się do Rumunii gdzie został internowany. W okresie od 1 grudnia 1939 do 23 czerwca 1940 zastępca dowódcy Związku Walki Zbrojnej.
W 1940 przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii. W PSZ kolejno dowódca 1 Brygady Strzelców (od października 1940 do maja 1942), 4 Dywizji Strzelców (od maja do października 1942), 2 Samodzielnej Brygady Pancernej (od października 1942 do czerwca 1943), zastępca dowódcy I Korpusu Polskiego (do marca 1945). Według Piotra Kołakowskiego ("NKWD i GRU, na ziemiach polskich 1939–1945") był radzieckim agentem.
W sierpniu 1945 powrócił do kraju, a w styczniu 1946 objął dowództwo 18 Dywizji Piechoty w Białymstoku. Od marca tego roku obowiązki dowódcy dywizji łączył z funkcją przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa w Białymstoku. Na tym ostatnim stanowisku kierował działaniami wojska i KBW oraz MO i Urzędu Bezpieczeństwa skierowanym przeciwko organizacjom niepodległościowym. W okresie od 18 października 1946 do 14 października 1948 był dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od września 1949 był dyrektorem Biura Wojskowego w Ministerstwie Leśnictwa. W październiku 1950 spotkał się z generałem Augustem Emilem Fieldorfem i wystawił mu zaświadczenie o przebiegu służby wojskowej w czasie wojny. Poseł do Sejmu Ustawodawczego, w 1947 w przemówieniu oskarżył gen. Władysława Andersa o udział w spisku na życie gen. Władysława Sikorskiego[2].
19 października 1952 przeszedł w stan spoczynku. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 2 rz. 7 m. 12/13).
[edytuj] Awanse
- podporucznik – 1915
- porucznik – 1916
- kapitan – 1917
- podpułkownik – 1919
- pułkownik – 1924
- generał brygady – 1938
- generał dywizji – 1946
[edytuj] Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Grunwaldu III klasy
- Krzyż Niepodległości
- Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Warszawski Okręg Wojskowy. Historia i współczesność, Wyd. Bellona, Warszawa 1997, ISBN 83-11-08671-0
- Henryk Wichrowski: Walki ze zbrojnym podziemiem na ziemiach północnych, Wojskowy Przegląd Historyczny z 1982, Nr 4 (102) s. 71.