Helena Polaczkówna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Helena Polaczkówna (ur. 24 lutego 1884 we Lwowie, zamordowana w 1942) – polska historyk, archiwista, sfragistyk, autorytet w dziedzinie heraldyki.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Absolwentka historii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Po uzyskaniu doktora a następnie habilitacji docent nauk pomocniczych historii na Uniwersytecie Lwowskim, kustosz Archiwum Ziemskiego i członek Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Współtwórczyni współczesnej polskiej terminologii heraldycznej, zwłaszcza języka blazonowania herbów. Uczestniczka tajnego nauczania we Lwowie, działaczka Związku Walki Zbrojnej, aresztowana wraz całą rodziną, zamordowana jesienią w obozie koncentracyjnym na Majdanku[1].
[edytuj] Niektóre publikacje
- Stemmata Polonica; rękopis nr 1114 klejnotów Długosza w Bibliotece Arsenału w Paryżu, Towarzystwo Naukowe, Lwów, 1926 (wyd.)
- Szlachta na Siewierzu biskupim w latach 1442–1790, Towarzystwo Heraldyczne, Lwów, 1913, w: Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie, t. 4 cz. 2;
- Zapis Teodora Gryfity dla Cystersów z 1196 r., Towarzystwo Naukowe, Lwów, 1938;
- Geneza herbów polskich w herbarzu flamandzkim, Lwów, 1925, w: Księga Pamiątkowa ku czci Oswalda Balzera;
- Najstarsze pomniki heraldyki polskiej, Towarzystwo Naukowe, Lwów, 1926;
- Geneza orła Piastowskiego, Poznań, 1930;
- Księga radziecka miasta Drohobycza 1542–1563, Towarzystwo Naukowe, Lwów, 1936;
- Boym Paweł Jerzy (1581–1641), Bartosz z Wezenborga, hasła w Polskim Słowniku Biograficznym;
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
|
|||||||||||||||||||||||
