Jednostki organizacyjne wojska – Wikipedia, wolna encyklopedia
[edytuj] Zasady ogólne
Na strukturę organizacyjną wojsk wpływają dwa podstawowe założenia. Po pierwsze – jak najskuteczniejsze prowadzenie działań wojennych. Po drugie – stworzenie i utrzymanie jak najsprawniejszego narzędzia dla tych działań, czyli sił zbrojnych. Współpraca wewnątrz nich jest niezbędna i najlepiej gdy łączą te funkcje w jednym dowództwie. Tak też jest na niskich szczeblach dowodzenia – taktycznych. Jednak przy większych zgrupowaniach wojsk, bardzo często stosuje się wyraźny rozdział tych kompetencji (często pod wpływem polityki). Istnieją więc dowództwa zajmujące się wyłącznie prowadzeniem walk (związki operacyjne) jak i dowództwa skoncentrowane na pracy administracyjnej (okręgi wojskowe). W momencie zagrożenia wojną powyższe kompetencje łączy się w jednym dowództwie - związki operacyjne otrzymują kompetencje okręgów wojskowych. Oczywiście istnieją państwa, które tego podziału nie uznają.
[edytuj] NATO
- związki operacyjne
front (grupa armii, grupa flot), {150-500 tys żołnierzy};
armia (flota, okręg obrony powietrznej), {ok. 45-150 tys żołnierzy};
- związki taktyczne
korpus, {ok. 15-45 tys żołnierzy};
dywizja (flotylla), {ok. 5-15 tys żołnierzy};
brygada (eskadra okrętów), {ok. 3-6 tys żołnierzy};
- oddział
pułk (półbrygada), {ok. 900-2100 żołnierzy};
samodzielny batalion (dywizjon);
- pododdział
[edytuj] Obecne Siły Zbrojne RP
Obecnie podział organizacyjny jednostek wojskowych Sił Zbrojnych RP nie różni się dość znacząco od ww. zasad i wygląda następująco:
- związki operacyjne (tylko na czas wojny)
- związki taktyczne
- oddziały
pułk (dywizjon okrętów II rangi, okręt I rangi, grupa okrętów II rangi);
samodzielny batalion (samodzielny dywizjon, samodzielna eskadra, dywizjon okrętów III i IV rangi, okręt II rangi, baza);
- pododdziały
|
||||||||||||||||||||