Kanał Dniepr-Bug – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Kanał Dniepr-Bug | |
| Kontynent | Europa |
| Państwo | Białoruś, Polska |
| Początek | Kobryń |
| Koniec | Duboja, 29km od Pińska |
| Rok budowy | 1775–1848 |
| Długość | 92,8km km |
| Kanały wodne Polski | |
Kanał Dniepr-Bug, dawn. Kanał Królewski, Kanał Rzeczypospolitej, Kanał Muchawiecki (biał. Дняпроўска-Бугскі канал), kanał żeglowny na Białorusi, łączy Dniepr (w Pińsku, przez Pinę, dopływ Prypeci) z Wisłą (w Kobryniu, przez Muchawiec, dopływ Bugu); otwarty w 1848.
Pierwsza część kanału została zbudowany w latach 1775–1784 w czasach panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. We wrześniu 1784 roku król osobiście otworzył kanał dla żeglugi.
Kanał zaczęły rozbudowywać władze rosyjskie w latach 1846-1848 chcąc połączyć Morze Czarne z Morzem Bałtyckim dla spławu głównie drewna i zboża, długości 92,2 km[potrzebne źródło]. W czasach II RP kanał był sukcesywnie remontowany w latach 1929-1939 r. Zniszczony w czasie II wojny światowej, a następnie odbudowany.
Część śródlądowej drogi wodnej E 40 z Gdańska Wisłą, z dotychczas nieustalonym przejściem na Bug i dalej przez Pinę, Prypeć, Dniepr do Morza Azowskiego i zachodnim brzegiem Morza Czarnego aż do Bosforu (E 90). Obecnie posiada głównie znaczenie turystyczne.
[edytuj] Linki zewnętrzne
Kanał Muchawiecki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r.
