Kasata józefińska – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kasata józefińska – zamykanie kościołów i klasztorów w ramach reform józefińskich (m.in. w Galicji i na Bukowinie).
W 1782 wprowadzono w Austrii dekret o kasacie zgromadzeń zakonnych, które nie prowadziły szkół, nie sprawowały opieki nad chorymi - był to jeden z wielu dekretów wydanych w ramach tzw. reform józefińskich w latach 1780-1790 przez cesarza Józefa II. Pierwsze kasaty odbyły się już w 1769. Zlikwidowano w ten sposób ponad 700 domów zakonnych, w których przebywało ok 38 tys. zakonników i zakonnic.
Zakonnicy i zakonnice przenosiły się do innych, czynnych klasztorów i domów zakonnych.
Skonfiskowane majątki - kościoły i klasztory, w większości przypadków, przekazywano na rozbudowę sieci parafii. W latach 1782-1783 utworzono w ten sposób ok. 800 nowych parafii.
[edytuj] Bibliografia
- Encyklopedia PWN: józefińskie reformy. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2010-10-02].
-
Menu