Poznaj przeszłość Warszawy

Kasper Weigel
Data i miejsce urodzenia	10 czerwca 1880 Lwów
Data i miejsce śmierci	4 lipca 1941 Lwów
Przyczyna śmierci	rozstrzelanie
Zawód	geodeta

Kasper Weigel (ur. 10 czerwca 1880 we Lwowie, zamordowany 4 lipca 1941 we Lwowie) – polski geodeta, profesor i rektor Politechniki Lwowskiej.

[edytuj] Życiorys

Po ukończeniu II gimnazjum niemieckiego we Lwowie (1898) studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej (1898–1903). Po okresie pracy inżynierskiej (budowa kolei Lwów – Podhajce) został w 1908 wykładowcą w Katedrze Miernictwa swojej macierzystej uczelni. W 1909 obronił doktorat, w 1911 habilitował się i rozpoczął wykłady z miernictwa oraz rachunku wyrównawczego, od 1912 był profesorem nadzwyczajnym, a od 1918 zwyczajnym^[1]. W czasie I wojny światowej kontynuował w Wiedniu działalność dydaktyczną dla studentów nieuczestniczących bezpośrednio w działaniach wojennych (w ramach Komitetu Techników Polskich założonego w 1915).

Po I wojnie światowej był profesorem Politechniki Lwowskiej (z tytułem profesora zwyczajnego), kierownikiem Katedry Miernictwa, dziekanem Wydziału Inżynierii Lądowej (1920), w roku akademickim 1929/1930 rektorem. Prowadził także kursy fotogrametryczne dla oficerów lotnictwa.

Wykonywał pionierskie w Polsce pomiary metodą fotogrametryczną. Interesował się szczególnie rachunkiem wyrównawczym, ze szczególnym uwzględnieniem sieci geodezyjnych: światowych, krajowych i lokalnych. Współorganizował państwową służbę geodezyjną w Polsce.

W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie^[2]. Był kandydatem w grudniowych wyborach do rad obwodowych i miejskich sowieckiego Lwowa - 15 grudnia 1940^[3]. Został zamordowany przez Niemców w grupie polskich profesorów lwowskich uczelni na Wzgórzach Wuleckich w nocy z 3 na 4 lipca 1941 wraz z jedynym, 33-letnim synem Józefem.

Jest patronem Katedry Geodezji na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska Politechniki Rzeszowskiej.

[edytuj] Pełnione funkcje

• kierował sekcją miernictwa w Ministerstwie Robót Publicznych (1919) oraz wchodził w skład Państwowej Rady Mierniczej,
• prezes sekcji Komitetu Geodezyjnej PAU,
• członek zwyczajnym Akademii Nauk Technicznych i innych towarzystw naukowych,
• współzałożyciel i pierwszy prezes Polskiego Towarzystwa Fotogrametrycznego (1930–1939)
• członek Stałej Międzynarodowej Unii Geodezyjno-Geofizycznej, uczestnik kongresów, gdzie reprezentował środowisko polskich geodetów.

Działał również społecznie na Politechnice, sprawował funkcję kuratora chóru studentów (na potrzeby tego chóru komponował utwory) oraz kuratora Bratniej Pomocy Studentów.

[edytuj] Publikacje (wybór)

Wydał ponad 30 prac naukowych, w tym:

• Wykreślne wyrównanie przy trygonometrycznym oznaczaniu punktów przez wcinanie (1910)
• Rachunek wyrównawczy wedle metody najmniejszych kwadratów oraz jego zastosowania przy rozmierzaniu kraju (1923)
• Zastosowanie spostrzeżeń zawarunkowanych z niewiadomymi w triangulacji (1924)
• Nowa metoda wyrównania triangulacyjnych sieci wieńcowych (1928)
• Geodezja (miernictwo) (1938)

[edytuj] Zobacz też

• Lwowska szkoła geodezyjna

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Zygmunt Albert Kaźń profesorów lwowskich – lipiec 1941 / studia oraz relacje i dokumenty zebrane i oprac. przez Zygmunta Alberta Wrocław 1989, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, ISBN 83-229-0351-0 wersja elektroniczna
• Andrzej Śródka, Uczeni Polscy XIX i XX stulecia, Tom IV S-Ż, Agencja Wydawnicza Aries, Warszawa 1998

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Lwowska Szkoła Geodezyjna