Kazimierz Narbutt – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Daniel Kazimierz Narbutt herbu Trąby (ur. 3 stycznia 1738 w Dokudowie koło Lidy, zm. 17 marca 1807 w Radziwoniszkach koło Lidy) – polski pijar, filozof, nauczyciel, profesor filozofii Collegium Nobilium.
W latach 1770-1799 proboszcz w Radzyminie. Współpracownik właścicielki Radzymina, Eleonory księżnej Czartoryskiej. Był działaczem Komisji Edukacji Narodowej, przewodniczącym Wydziału do Spraw Szkół i Ksiąg Elementarnych. Był członkiem konfederacji targowickiej, w 1792 roku powołany przez konfederację generalną do zasiadania w Towarzystwie do Ksiąg Elementarnych.[1]
Autor podręcznika Logika, czyli rozważania i rozsądzania rzeczy nauką.
Był kawalerem orderu św. Stanisława (1793).
Brat Teodora Narbutta - historyka.
[edytuj] Bibliografia
- Irena Stasiewicz-Jasiukowa: Kazimierz Narbutt (1738-1807), Komitet Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk SZ „Towarzystwo Kultury Polskiej Ziemi Lidzkiej”, Warszawa – Lida 2004
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ Korwin [Kossakowski] S., Trzeci Maj i Targowica, Kraków 1890, s. 138.