Poznaj przeszłość Warszawy

Kazimierz Vetulani
Data i miejsce urodzenia	1889 Sanok
Imię i nazwisko przy narodzeniu	Kazimierz Franciszek Vetulani
Data i miejsce śmierci	4 lipca 1941 Lwów
Zawód	inżynier teoretyk budownictwa
Multimedia w Wikimedia Commons

Kazimierz Franciszek Vetulani (ur. w 1889 roku w Sanoku, zamordowany 4 lipca 1941 roku we Lwowie) − polski inżynier, teoretyk budownictwa, profesor.

[edytuj] Życiorys

Był synem Romana Vetulaniego i Matyldy z Piszów. W 1907 zdał maturę w Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii w Sanoku^[1]. W 1935 roku doktoryzował się na Politechnice Lwowskiej, w roku akademickim 1938/39 zastępca profesora mechaniki ogólnej na Politechnice Lwowskiej. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową, w 1940 roku mianowany profesorem zwyczajnym.

Został aresztowany 3 lipca przez Gestapo i rozstrzelany wraz z grupą profesorów lwowskich w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku^[2].

Świadkiem jego aresztowania przez Gestapo była sąsiadka, Lidia Szargułowa^[3]. Tak opisywała ona później te wydarzenia:

„W owym czasie mieszkałam jako dziecko z matką i rodziną przy ul. B. Oberyńskiej Nr 31 (we Lwowie). W tymże samym domu na II piętrze mieszkał prof. Kazimierz Vetulani. Byliśmy nieomalże naocznymi świadkami zabrania Go przez gestapo owej pamiętnej lipcowej nocy. (...)

Otóż owej nocy zbudziło nas bardzo silne łomotanie i walenie w bramę (była zamykana) oraz krzyki w języku niemieckim! Równocześnie (zajmowaliśmy mieszkanie na parterze) mieszkanie nasze zostało oświetlone na wskroś poprzez wszystkie okna i z wszystkich stron bardzo silnymi latarkami. Zamarliśmy ze strachu w łóżkach.

W tym czasie dał się słyszeć brzęk zbitego szkła. Część gestapowców wybiła okno w drugim mieszkaniu na parterze, (które zajmowała jeszcze wówczas jeszcze wówczas lokatorka − żydówka) i weszła tamtędy na klatkę schodową, a część w końcu wywaliła bramę. Oczywiście nikt z nas się nie ruszał i drżeliśmy ze strachu. Dał się słyszeć tupot butów na schodach, słyszeliśmy głośne głosy na II piętrze, łomotanie w drzwi mieszkania, które zajmował prof. Vetulani, potem zaś tupot butów w mieszkaniu. Za chwilę (stałam z matką przy drzwiach i zaglądałam przez lufcik) schodzili na dół po schodach gestapowcy i prof. Vetulani, któego sylwetkę można było rozpoznać w ciemności. Profesor pogwizdywał cicho i lekceważąco, tego nie zapomnę nigdy!”^[4].

Przypisy