Klasy i kategorie dróg w Polsce – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Spis treści |
[edytuj] Klasy dróg
Klasa drogi określa zbiór wymagań technicznych i użytkowych.
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) dzieli drogi na następujące klasy:
- autostrady (oznaczane symbolem A),
- drogi ekspresowe (oznaczane symbolem S),
- drogi główne ruchu przyspieszonego (oznaczane symbolem GP),
- drogi główne (oznaczane symbolem G),
- drogi zbiorcze (oznaczane symbolem Z),
- drogi lokalne (oznaczane symbolem L),
- drogi dojazdowe (oznaczane symbolem D).
[edytuj] Kategorie dróg publicznych
Kategoria drogi wynika z funkcji drogi w sieci drogowej Polski.
Ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) dzieli drogi na następujące kategorie:
- drogi krajowe – posiadają klasę A, S, GP, a wyjątkowo G,
- drogi wojewódzkie – posiadają klasę G, Z, a wyjątkowo GP,
- drogi powiatowe – posiadają klasę G, Z, a wyjątkowo L,
- drogi gminne – posiadają klasę L, D, a wyjątkowo Z.
Uwagi:
- Ulice leżące w ciągu w/w dróg należą do tej samej kategorii co te drogi.
- Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.
- Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Ustawa o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115)
- Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie
|
|||||||||||