Kościół Nowoapostolski – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Kościół Nowoapostolski | |||||||
| New Apostolic Church | |||||||
| Klasyfikacja systematyczna wyznania | |||||||
| chrześcijaństwo └ protestantyzm └ irwingianizm |
|||||||
| Zasięg geograficzny | 181 krajów | ||||||
|
|||||||
|
|||||||
| Strona internetowa | |||||||
Kościół Nowoapostolski (ang. New Apostolic Church - NAC), jest millenarystycznym kościołem, który wyodrębnił się jako wolny kościół z protestanckiego Katolickiego Kościoła Apostolskiego. Kościół istnieje od 1879 roku w Niemczech i od 1897 roku w Holandii. Stało się to przez schizmę w Hamburgu w 1863 roku, kiedy to NAC wyodrębnił się z Kościoła Apostolskiego, swoje początki ma w ruchu odnowy z 1830 roku m.in. w Kościele anglikańskim i Kościele Szkocji.
Podstawowymi doktrynami są premillenaryzm, oraz paruzja. Większość doktryn i liturgia tego kościoła są zbliżone do protestantyzmu, natomiast organizacja i hierarchia do Kościoła rzymskokatolickiego. Kościół się uważa za kontynuatora wczesnego kościoła, a swoich przywódców za następców dwunastu apostołów. Doktryna ta w niektórych aspektach przypomina restoracjonizm.
Biskupem zwierzchnikiem Kościoła Nowoapostolskiego w Polsce jest Waldemar Starosta.