Poznaj przeszłość Warszawy

Ten artykuł dotyczy miasta na Ukrainie. Zobacz też: Komarno.

Komarno
Herb Komarna Flaga Komarna
Państwo	Ukraina
Obwód	lwowski
Burmistrz	Jewhen Sderko
Powierzchnia	10,76 km²
Wysokość	262 m n.p.m.
Ludność (2004) • liczba ludności • gęstość	3 977 370 os./km²
Nr kierunkowy	+380 3231
Kod pocztowy	81562-81563
Tablice rejestracyjne	(UA) BC
Położenie na mapie Ukrainy Komarno
49°38′N 23°42′E / 49.633, 23.7Na mapach: 49°38′N 23°42′E / 49.633, 23.7
Strona internetowa miasta

Komarno^[1][2] (ukr. Комарно) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie gródeckim, do 1945^[3] w Polsce, w województwie lwowskim, w powiecie rudeckim, siedziba gminy Komarno.

Komarno leży nad Wereszycą.

[edytuj] Historia

Miasto otrzymało przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim od króla Kazimierza Jagiellończyka dzięki staraniom wojewody ruskiego i podolskiego Stanisława de Chodecz (z Chodcza). Wojewoda był też fundatorem parafii łacińskiej oraz kościoła w roku 1473. W okresie panowania Kazimierza Jagiellończyka istniała w mieście duża fabryka sukna, która wysyłała swoje wyroby do Wiednia, silny był też cech tkaczy. W okresie do roku 1772 miasto dzieliło się na: miasto, przedmieście samborskie, przedmieście Lipie, przedmieście górne i lwowskie, Podzwierzyniec oraz przedmieście Rozłęka. Kolejne przywileje dla Komarna będącego własnością wojewody sandomierskiego Ottona de Chodecz potwierdził król Zygmunt I. Za panowania króla Zygmunta Augusta miasto należało do Jana Mieleckiego, woj. podolskiego. W roku 1590 dziedziczył miasto (po żonie Katarzynie Mieleckiej) Jan Ostroróg, wojewoda poznański. Po Ostrorogach Komarno przeszło w posiadanie książąt Wiśniowieckich a następnie Ogińskich. Do roku 1772 miasto było własnością Michała z Kozielska Ogińskiego, wojewody wileńskiego. W XIX i XX wieku miasto było własnością hrabiów Lackorońskich, którzy postawili w mieście swój pałac. Ostatnią przedwojenną właścicielką Komarna była Karolina Lanckorońska, znawczyni i mecenas sztuki, docent Uniwersytetu Jana Kazimierza^[4].

W roku 1648 miasto odparło oblężenie wojsk kozacko-tatarskich Bohdana Chmielnickiego. W roku 1672 w Bitwie pod Komarnem król Jan III pokonał 10-tysięczny oddział tatarski sułtana Nuredina, polskie siły liczyły w tym ataku tylko 2000 żołnierzy, podzielonych na dwa skrzydła. W drugiej potyczce, która rozegrała się pod Beńkową Wisznią, król odbił z niewoli tatarskiej wziętych w jasyr pod Bieczem, Sanokiem i Leskiem Polaków, w tym szlachtę i księży. Pod koniec XIX wieku na pobojowisku widoczne było jeszcze rozorane mogiły żołnierzy polskich oraz obelisk z datą 1695 oraz zniszczony napis Ruszył S. związek spod Komarna.

Do roku 1772 należało do powiatu rudeckiego, klucza komarnickiego w województwie ruskim, prowincji małopolskiej.

W okresie zaboru austriackiego 1772-1914 miasto należało do pow. rudeckim, było siedzibą sądu powiatowego. Parafia rzymskokatolicka należała do dekanatu drohobyckiego, diecezji przemyskiej. W kościele greckokatolickim było siedzibą dekanatu należącego do diecezji przemyskiej. W roku 1880 miasto liczyło 770 domów oraz 5079 mieszkańców.

Do 17 września 1939 miasto należało do województwa lwowskiego, liczyło 5009 mieszkańców, było siedzibą sądu powiatowego (sąd okręgowy w Samborze), przebiegała przez nie linia kolejowa Lwów – Sambor, zaś targi odbywały się w każdy poniedziałek. Miasto było także siedzibą wiejskiej gminy Komarno.

We wrześniu 1939 r. samoloty Luftwaffe bestialsko, z niskiego pułapu przy bezchmurnym niebie, zbombardowały na stacji kolejowej Komarno-Buczały pociąg z uchodźcami – rodzinami polskich oficerów. Ofiarami tej zbrodni na cywilnej ludności były dziesiątki zabitych i rannych kobiet i dzieci.

[edytuj] Religia

Parafia rzymskokatolicka obejmowała 21 wsi: Andryanów, Brzeziec, Buczały, Burcze, Chłopy, Czułowice, Herman, Horbula, Jakimczyce, Katarynice, Kossowice, Klicka, Kołodruby, Litewka, Łowczyce, Piaski, Podzwierzyniec, Porzecze, Powerchów, Tatarynów, i Zaszkowice.

[edytuj] Ludzie związani z Komarnem

• Julian Fałat
• Karol Kalita
• Jan Kilarski
• Karolina Lanckorońska
• Karol Lanckoroński
• Maciej Rataj
• Karol Szajnocha
• Roman Laskowski

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

• Komárom/Węgry
• Komárno/Słowacja

[edytuj] Linki zewnętrzne

Komarno w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.

p • d • e Miasta obwodu lwowskiego Bełz • Borysław • Bóbrka • Brody • Busk • Chodorów • Chyrów • Czerwonogród • Dobromil • Drohobycz • Dublany • Gliniany • Gródek • Jaworów • Kamionka Bużańska • Komarno • Lwów • Mikołajów • Morszyn • Mosty Wielkie • Mościska • Nowy Kalinów • Nowy Rozdół • Nowojaworowsk • Przemyślany • Pustomyty • Rawa Ruska • Radziechów • Rudki • Sambor • Sądowa Wisznia • Skole • Sokal • Sosnówka • Stary Sambor • Stebnik • Stryj • Truskawiec • Turka • Uhnów • Winniki • Złoczów • Żółkiew • Żydaczów