Konstruktywne wotum nieufności – Wikipedia, wolna encyklopedia
Konstruktywne wotum nieufności – rodzaj wotum nieufności, zabezpieczający przed pochopnym odwołaniem rządu przez parlament i tym samym zabezpieczający przed destabilizacją systemu politycznego. W tym rozwiązaniu głowa państwa przyjmuje dymisję rządu tylko wtedy, gdy część parlamentu, która wystąpiła o wotum nieufności, jednocześnie zgłosiła i uzyskała poparcie większości parlamentu dla kandydata na nowego premiera.
W Polsce Sejm może uchwalić wotum nieufności w stosunku do Rady Ministrów większością ustawowej liczby posłów (co najmniej 231) na wniosek zgłoszony przez co najmniej 46 posłów, wskazując jednocześnie imiennie kandydata na nowego Prezesa Rady Ministrów.
Konstruktywne wotum nieufności jest charakterystycznym elementem ustroju Republiki Federalnej Niemiec gdzie odbywa się głosowanie nad osobą nowego kanclerza bez uchwalania odrębnego wotum nieufności.
[edytuj] Bibliografia
- Bogusław Banaszak - Prawo Konstytucyjne wydanie 4. zmienione
- Art. 158. Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483)
- Z. Czeszejko-Sochacki, Prawo..., s.172