Krainy geograficzne w Polsce – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Mapa podstawowych jednostek geograficznych Polski

Wśród wielu podziałów Polski na krainy geograficzne najbardziej przyjął się podział wg J. Kondrackiego opublikowany w 1965 roku, później wielokrotnie modyfikowany. W podręcznikach szkolnych autorzy najczęściej opierają się na tym podziale, często go upraszczając.

Podstawą wyróżnienia krain geograficznych w Polsce jest istnienie w Europie Środkowej sześciu zasadniczych jednostek o przebiegu mniej więcej równoleżnikowym. Na obszarze tego kraju reprezentują je:

pas młodych gór fałdowania alpejskiego,
pas obniżeń związanych z zapadliskami, które towarzyszą młodym górom,
pas wyżyn, starych gór i towarzyszących im obniżeń,
pas nizin stanowiących fragment Niżu Środkowoeuropejskiego
pas pojezierzy otaczających Bałtyk,
pas pobrzeży towarzyszących wybrzeżu Bałtyku

W ramach tego zasadniczego podziału wyróżniono mniejsze krainy geograficzne, uwzględniając cechy budowy geologicznej, rzeźby, klimatu, warunków hydrograficznych i biogeograficznych. Nazwy krain geograficznych zwykle odwołują się do cech np. ukształtowania powierzchni - Nizina Śląska, Góry Sudety, cech geologicznych - Niecka Nidziańska, Jura Polska, historycznych - Nizina Mazowiecka, Nizina Wielkopolska.