Krainy historyczne w Polsce – Wikipedia, wolna encyklopedia
Krainy historyczne w Polsce - obszary powiązane wspólną historią i kulturą, niekiedy także więzami gospodarczymi na przestrzeni wieków.
Według Normana Daviesa w granicach współczesnej Polski znajdują się (niektóre tylko częściowo) następujące krainy historyczne[1]:
|
Obecnie na terenie dawnych Prus wyróżnia się następujące krainy historyczne - Warmię, Barcję oraz Mazury[3]. Pozostałe pruskie krainy leżą w obrębie wyżej wymienionych. Również polska część Litwy Pruskiej pokrywa się z północną częścią Mazur.
Poza granicami współczesnej Polski pozostają krainy historyczne (lub ich części), które wchodziły w skład Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a obecnie znajdują się poza granicami Polski. Określanie ich mianem "polskich" budzi kontrowersje[potrzebne źródło], gdyż większość z nich nigdy nie została zdominowana przez etnicznych Polaków, którzy zamieszkiwali je w rozproszonych skupiskach. Są to:
|
Dodatkowo za oddzielne krainy historyczne częściowo leżące w Polsce należy uznać Suwalszczyznę (pokrywa się częściowo z Mazurami)[4], Orawę[5], Spisz[6] oraz Łużyce[7].
Przypisy
- ↑ Davies N., Boże igrzysko. Historia Polski, t. 1, Kraków 1994, s. 54-63.
- ↑ 2,0 2,1 Dodatkowo wg wydania z 2007 roku.
- ↑ Mapa - krainy historyczne w obrębie województwa warmińsko-mazurskiego
- ↑ Mapa Suwalszczyzny na portalu Suwalszczyzna.pl
- ↑ Informacje o krainie w Orawskim Portalu Turystycznym
- ↑ Stowarzyszenie Rozwoju Spisza i Okolicy: Charakterystyka regionu
- ↑ Informacje o polskiej części Łużyc w portalu podroze.pl