Michał Cichocki – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Michał Cichocki | |
| Generał | |
| Data i miejsce urodzenia | wrzesień 1770 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 5 maja 1828 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1785 - 1815 |
| Stanowiska | dowódca 9 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego i 4 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego |
| Główne wojny i bitwy | Wojna polsko-rosyjska 1792 Bitwa pod Dubienką Insurekcja kościuszkowska Inwazja na Rosję (1812) |
Michał Mikołaj Cichocki (ur. we wrześniu 1770 w Warszawie, zm. 5 maja 1828 w Warszawie) – generał brygady Księstwa Warszawskiego.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Naturalny syn Stanisława Augusta Poniatowskiego i Magdaleny Agnieszki Lubomirskiej. Ukończył Korpus Kadetów i od 1785 służył w artylerii koronnej. W stopniu porucznika i kapitana brał udział w wojnie 1792 z Rosją. Odznaczył się w bitwie pod Dubienką. W 1793 podał się do dymisji. w 1794 powrócił do służby po wybuchu insurekcji kościuszkowskiej. Oficer sztabu gen. S. Mokronowskiego, doszedł do stopnia pułkownika. Po upadku insurekcji pozostał poza wojskiem. Mieszkał w Warszawie.
Od 1806 służył w Ministerstwie Wojny Księstwa Warszawskiego. W 1809 komendant placu w Lublinie, potem dowódca 9 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. Walczył w Hiszpanii w ramach interwencji francuskiej. Wraz z Dywizją Księstwa Warszawskiego wraca z Hiszpanii i brał udział w Drugiej Wojnie Polskiej roku 1812 w Rosji. Osłania z pułkiem przeprawę na Berezynie. Tamże ranny 28 listopada 1812. W 1813 bronił Szpandawy w trakcie kampanii wiosennej.
18 czerwca 1813 mianowany pułkownikiem 4 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego[1] po wcieleniu resztek pułków 7 Piechoty Księstwa Warszawskiego i 9 Piechoty Księstwa Warszawskiego do najsilniejszego wówczas 4 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, 16 października 1813 pod Lipskiem ranny[1]. Dowództwo pułku przejął mjr Ignacy Dobrogoyski[2]. Awansowany na generała. Po zakończeniu wojen napoleońskich wrócił do kraju.
Od 1815 dowódca 3 Brygady Piechoty armii Królestwa Polskiego. Zmarł nagle. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy z nadania Aleksandra I Romanowa[3].
Był członkiem loży wolnomularskiej Jedność Słowiańska.[4]
[edytuj] Odznaczenia
- Order Virtuti Militari za Kampanię 1792 r (Bitwa pod Dubienką)
- Krzyż Legii Honorowej 11 lipca 1813[1]
- Krzyż Oficerski Legii Honorowej 12 października 1813[1]
- Order św. Włodzimierza[1]
- Order św. Anny z Gwiazdą [1]
- Order św. Stanisława
[edytuj] Bibliografia
- h. P Kosk Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998
- Stanisław Kirkor "Pod sztandarami Napoleona", wyd. Ofcyna poetów i malarzy, Londyn 1982
- Andrzej Ziółkowski "Polskie formacje wojskowe epoki napoleońskiej w malarstwie Jana Chełmińskiego", wyd. Fundacja Pułku 4-go piechoty Księstwa Warszawskiego, Rogów 2008.
- Metryka zgonu parafii Św.Jana w Warszawie nr 288 z 1828 r