Poznaj przeszłość Warszawy

Mieczysław Mackiewicz (ur. 9 maja 1880 we wsi Kurcieniszki, w gm. Balkuny, pow. kalwaryjski, zm. 6 sierpnia 1954 w Bangor, Walia) – kapitan piechoty Armii Imperium Rosyjskiego i generał brygady Wojska Polskiego.

[edytuj] Życiorys

Kształcił się w Mariampolu i Szkole Junkrów w Petersburgu. Od 1902 oficer 26 Dywizji Piechoty w Grodnie. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W 1913 nawiązał w Krakowie kontakt z Józefem Piłsudskim i konspiracyjnie został członkiem Związku Strzeleckiego. W 1914 dowódca kompanii na froncie niemieckim. W 1915 dostał się do niewoli niemieckiej. W obozach Helmstedt i Gardenlegen sformował polska szkołę podoficerską .

Zwolniony z niewoli w kwietniu 1918 został zatrudniony jako urzędnik cywilny w Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu na stanowisku kierownika Referatu Personalnego. Jednocześnie kierował komórką wywiadowczą Polskiej Organizacji Wojskowej, której głównym zadaniem było udzielenie pomocy Polakom - dezerterom z armii niemieckiej i austro-węgierskiej oraz zdemobilizowanym żołnierzom I Korpusu Polskiego w Rosji^[1].

Od października do grudnia 1918 był szefem Wydziału II Informacyjnego Sztabu Generalnego WP.

Od 19 grudnia 1918 do 6 sierpnia 1920 organizator i dowódca 41 Suwalskiego Pułku Piechoty. W międzyczasie, od 6 października 1919 do 12 kwietnia 1920 przydzielony został do Komisji Weryfikacyjnej. Dowódca Grupy operacyjnej w walkach o Lidę – zdobył Lidę. W maju – czerwcu 1919 szef Misji Politycznej w Kownie (uważany przez Piłsudskiego za specjalistę od spraw litewskich). Pułkownik piechoty z 1 czerwca 1919. Po fiasku misji kwiecień – sierpień 1920 p.o. dowódcy 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Potem dowódca Grupy Operacyjnej i 18 Dywizji Piechoty. Ciężko ranny na froncie bolszewickim. Po wyleczeniu z ran, październik 1920 – styczeń 1921 oficer do zleceń Naczelnego Wodza. Od stycznia 1921 do 26 maja 1926 dowodził 30 Dywizji Piechoty. W maju 1926 objął dowództwo 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach i sprawował je do marca 1935.

16 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 1. lokatą w korpusie generałów^[2].

Z dniem 30 września 1935 został przeniesiony w stan spoczynku^[3]. We wrześniu 1939 zgłosił się do służby, lecz nie otrzymał przydziału. Wzięty do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu formalnie przydzielony do II Korpusu we Włoszech. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii i demobilizacji osiadł w Walii, gdzie zmarł. Syn Władysław poległ w walkach pod Monte Cassino.

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
• Danuta Poźniakowska-Hanak, Oddział II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego 1919-1921, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 24 z 2001.
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.
• H. P Kosk, Generalicja Polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.