Mikołaj Rudnicki – Wikipedia, wolna encyklopedia
Mikołaj Rudnicki (ur. 6 grudnia 1881 w Sokołowie Podlaskim - zm. 28 czerwca 1978 w Puszczykowie koło Poznania), polski językoznawca.
Spis treści |
[edytuj] Rodzina
Syn Zofii z Bałkowców i Szymona Rudnickiego, powstańca z 1863 r. Brat duchownego katolickiego ks. kan. Jana Rudnickiego zaangażowanego w działalność patriotyczną i kulturalną na terenie diecezji podlaskiej oraz Michała Rudnickiego działacza Polskiej Organizacji Wojskowej. Stryj muzykologa prof. Hanny Rudnickiej-Kruszewskiej.
[edytuj] Lata nauki i osiągnięcia
Studia odbył w Krakowie, od 1911 docent językoznawstwa indoeuropejskiego. Od roku 1919 profesor Uniwersytetu Poznańskiego. W latach (1948-1950) pełnił funkcję dziekana wydziału. Od roku 1945 członek PAU. Założyciel i redaktor w latach (1921-1948) czasopisma "Slavia Occidentalis", dyrektor Instytutu Zachodniosłowiańskiego. Od 1945 członek Komisji Ustalania Nazw Miejscowości na terenach tzw. Ziem Odzyskanych.
Profesor zwyczajny doktor habilitowany, współzałożyciel Uniwersytetu Poznańskiego, doctor honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek korespondent PAN, uczeń profesora Jana Szaroty. Specjalista w zakresie językoznawstwa indoeuropejskiego i filologii słowiańskiej.
[edytuj] Prace naukowe
Ogłosił wiele prac z tych specjalizacji z zagadnień psychofonetycznych:
- Studia psychofonetyczne,
- Przyczynki do gramatyki i słownika narzecza słowińskiego (1913),
- Wykształcenie językowe w życiu i w szkole (1920),
- Z dziejów polskiej myśli językowej i wychowania (1921),
- Prawo identyfikacji wyobrażeń niedostatecznie różnych (1927),
- Językoznawstwo polskie w dobie Oświecenia (1956),
- Prasłowiańszczyzna,
- Lechia Polska (1959-1961).
Ogłosił też wiele prac literackich i dramatów pod pseudonimami: M.S. Rozwar i E. Meser.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)
-
Menu