Mikrobus – Wikipedia, wolna encyklopedia
Mikrobus – autobus niewielkich rozmiarów, stosowany często w mniejszych miejscowościach gdzie panuje mały ruch, lub w górskich miejscowościach z uwagi na to, iż "pełnowymiarowymi" autobusami trudno jest wjechać pod wzniesienia, a poza tym mikrobusy są krótsze – więc i ciaśniejsze zakręty mogą pokonywać bez trudu, oraz są węższe, stąd też łatwiej mogą się mijać na wąskich drogach. Także są używane tam, gdzie na trasie znajduje się most o niewielkiej nośności, który mógłby nie wytrzymać ciężaru normalnego autobusu. Zwykle posiada ok. 9-20 miejsc. Często przerabiane z furgonetek. Mikrobusy często nazywane są jeżeli posiadają do 9 miejsc łącznie z kierowcą. Można je prowadzić na zwykłe prawo jazdy kategorii B ( pojazd o liczbie miejsc do 9 wraz z kierowcą jest uważany przez Kodeks Drogowy za samochód osobowy). Jeżeli posiadają od 10 do 17 miejsc łącznie z kierowcą trzeba mieć prawo jazdy kat. D1 i ukończony kurs na przewóz osób; czas pracy kierowcy pojazdu do przewozu od 10 osób jest ponadto limitowany przy pomocy obowiązkowego tachografu. Jeżeli liczba miejsc łącznie z kierowcą przekracza 17 trzeba mieć prawo jazdy kat. D i ukończony kurs na przewóz osób. Mikrobusy są często nazywane busami.
[edytuj] Zobacz też
- autobus
- Van – typ nadwozia
- Samochód osobowy
- prawo jazdy
- świadectwo kwalifikacji