Ontologia – Wikipedia, wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, pytania retoryczne; porównania do jabłka. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Ontologia lub metafizyka (por. metafizyka klasyczna) – podstawowy (obok epistemologii) dział filozofii starający się badać strukturę rzeczywistości i zajmujący się problematyką związaną z pojęciami bytu, istoty, istnienia i jego sposobów, przedmiotu i jego własności, przyczynowości, czasu, przestrzeni, konieczności i możliwości.
Spis treści |
[edytuj] Etymologia słowa „ontologia”
Etymologicznie słowo wywodzi się z języka greckiego. To on oznacza „to, co jest”, „cokolwiek”, a więc „ontologia” może oznaczać „naukę o wszystkim, co jest”.
Termin „ontologia” pojawił się w literaturze filozoficznej w XVII wieku. Po raz pierwszy użył tego słowa Rudolf Goclenius w słowniku filozoficznym zatytułowanym: Lexicon philosophicum quo tamquam clavae philosophiae fors aperiuntur (Frankfurt, 1613). Termin ontologia nie wystąpił tam jako odrębne hasło, lecz jako grekojęzyczna glosa do hasła abstrakcja. Po raz pierwszy w pełnej formie słowa „ontologia” użył w swoim słowniku filozoficznym pomorski teolog Johannes Micraelius. Później używał go w swych pismach niemiecki teolog i filozof Johannes Clauberg, a spopularyzował je Christian Wolff w swym podziale filozofii na ontologię, kosmologię i psychologię (Philosophia prima sive Ontologia...).
[edytuj] Ontologia antyczna
Choć termin ontologia pojawił się dopiero w erze nowożytnej, już starożytni Grecy snuli rozważania nad istotą bytu. Pierwsi filozofowie – presokratycy – koncentrowali się na próbach rozwiązania tzw. zagadnienia arche, szukając odpowiedzi na pytanie co stanowi prazasadę i praprzyczynę rzeczywistości. Powstało wiele sprzecznych i wykluczających się odpowiedzi, co sprawiło, że zagadnienie arche straciło zainteresowanie na rzecz kwestii, które dziś określilibyśmy mianem humanistycznych. Zarówno sofiści jak i Sokrates koncentrowali swoje rozważania na etyce i innych kwestiach nie związanych bezpośrednio z teorią bytu. Dopiero dwaj najwięksi filozofowie starożytności – Platon i Arystoteles sprawili, że zagadnienia ontologiczne znalazły się w centrum rozważań filozoficznych. Platon, budując teorię idei, wprowadza do filozofii nową kategorię transcendencji, Arystoteles zaś stworzył dualizm materii i formy. Po Arystotelesie, w epoce hellenistycznej, nastąpił odwrót od kwestii przyrodniczych na rzecz etycznych.
[edytuj] Ontologia a metafizyka
Rozumienie terminów „ontologia” i „metafizyka” różni się w zależności od tradycji filozoficznej. W uproszczeniu „ontologia” to termin popularny w tradycji niemieckojęzycznej, a metafizyka – w anglosaskiej (por. metaphysics, ontology). W uproszczeniu, w filozofii polskiej o metafizyce mówią ci filozofowie, którzy pozostają w związku z tradycją katolicką (por. neotomizm) i odwołują się do Arystotelesa. Terminu ontologia używają natomiast ci, którzy związani są z filozofią analityczną i równocześnie zajmują się tradycyjnymi problemami filozofii, ale nie chcą, by kojarzono ich z rozważaniami na temat nieśmiertelności duszy.
Jeżeli podzielimy metafizykę według tradycyjnego i wywodzącego się od Arystotelesa, scholastycznego podziału na:
- metafizykę ogólną (łac. metaphysica generalis) zajmującą się w klasycznym ujęciu bytem jako bytem, i
- metafizykę szczegółową (łac. metaphysica specialis) zajmującą się sprawami Boga i duszy,
to ontologię możemy utożsamiać z działem metafizyki – metafizyką ogólną.
Jej podstawowym przedmiotem i punktem wyjścia rozważań może być:
- byt jako byt (metafizyka klasyczna) – tak filozofował na przykład Mieczysław Krąpiec
- świadomość jako byt, który poznajemy w sposób najpewniejszy (por. Kartezjusz, Kant, Husserl)
- język jako medium, bez którego niemożliwe jest poznanie rzeczywistości (por. hipotezę Wittgensteina o tym, że struktura języka odwzorowuje strukturę świata)
[edytuj] XX-wieczne rozróżnienia
[edytuj] Uczniowie Husserla
Martin Heidegger nazwą „ontologia fundamentalna” określał swoje badania dotyczące sensu bycia i bytu ludzkiego (Dasein), a metafizyką nazywał tradycję, z którą polemizował.
Nicolai Hartmann rozróżnił dwa oblicza przedmiotu naszego doświadczenia: racjonalne i dające się wyjaśnić oraz irracjonalne, tajemnicze. Pierwszym zajmują się według niego nauki szczegółowe i ontologia jako nauka o bycie jako bycie, a drugim – metafizyka.
Roman Ingarden za ontologię uznał badanie możliwych związków między ideami. Ujęta od strony metodologicznej, ontologia wedle Ingardena jest nauką aprioryczną, niezależną od doświadczenia wewnętrznego i zewnętrznego. Oparta jest na oglądzie ejdetycznym (zob. fenomenologia). Jest niezależna od jakichkolwiek twierdzeń o faktach. Jest filozofią pierwszą, co znaczy, że nie zależy od żadnych nauk a sama jest dla nich podstawą. Ontologia przygotowuje grunt pod badanie metafizyczne, które tak jak ontologia bada możliwości, zajmuje się faktami.
[edytuj] Filozofia analityczna
Tadeusz Czeżowski dokonał podziału metafizyki, a właściwie jej współczesnych projektów, na:
- indukcyjną, rodzaj najogólniejszej supernauki, którą podzielił jeszcze na:
- materialistyczną – wychodzącą od fizyki
- idealistyczną – wychodzącą od psychologii
- neutralną – uwzględniającą oba punkty widzenia jednocześnie
- aksjomatyczną, która traktuje logikę nie tylko jako narzędzie, lecz także jako teorię badającą najogólniejsze własności przedmiotów
- intuicyjną, która posługuje się różną od nauk szczegółowych metodą: intuicją (James, Bergson, Edmund Husserl)
Peter F. Strawson ze względu na stosunek do schematów pojęciowych, którymi posługujemy się odnosząc się do świata, wyróżnił metafizykę rewidującą i opisową. Metafizyka rewidująca chce tworzyć nowe i udoskonalać stare schematy pojęciowe uzurpując sobie prawo do stworzenia ostatecznych konstrukcji. Metafizyka opisowa natomiast uznaje prowizoryczność wszelkich ludzkich rozwiązań i stara się opisywać schematy pojęciowe z należnym im szacunkiem.
[edytuj] Podstawowe problemy ontologii
[edytuj] Spór o istnienie desygnatów pojęć ogólnych
Jednym z kluczowych problemów ontologii jest dyskusja na temat istnienia desygnatów pojęć ogólnych mająca źródło w filozofii starożytnej (Platon, Arystoteles) i wyrastająca ze średniowiecznego sporu o uniwersalia.
Świat składa się z bytów o różnej naturze. W języku mamy słowa na określenie:
- konkretnych przedmiotów, (por. konkret, indywiduum, przedmiot),
- rzeczy abstrakcyjnych (por. abstrakt, powszechnik, przedmiot ogólny)
- własności i cechy.
Ontologia interesuje się szukaniem kryteriów wyróżniania poszczególnych rodzajów bytu/przedmiotów i rozważa sposoby ich istnienia.
Podstawowymi stanowiskami w tej kwestii są:
- realizm skrajny przypisujący istnienie desygnatom pojęć ogólnych na równi z przedmiotami konkretnymi;
- realizm umiarkowany, według którego w konkretnych przedmiotach istnieje coś, co daje ontyczną podstawę dla pojęć ogólnych;
- konceptualizm mówiący, że desygnaty pojęć ogólnych istnieją w umyśle;
- nominalizm mówiący, że istnieją tylko konkretne przedmioty.
[edytuj] Problem zmiany i identyczności
Przedmioty mają określone własności. Zasada identyczności Leibniza mówi, że jeśli przedmiot x jest identyczny z przedmiotem y, to każda własność iksa jest też własnością igreka. Jednak przedmioty i ich cechy mogą zmieniać się w czasie. Ontologię interesuje, co decyduje o tym, że przedmiot pozostaje tym samym, mimo jego zmian w czasie (poszukiwanie własności istotnych, por. istota). Natura czasu i przestrzeni to także problemy ontologii.
[edytuj] Możliwość i konieczność
Ontologia zajmuje się również analizą modalności. Docieka, czy to, co istnieje, pojawiło się z konieczności. Z tym wiąże się też kluczowy w ontologii problem determinizmu/indeterminizmu.
Obecnie całościowe systemy ontologiczne już praktycznie nie powstają, gdyż z jednej strony większość filozofów zgodziła się z argumentami, że takiego systemu nie da się zbudować na skutek trudności wykrytych przez teorię poznania, a z drugiej złożoność i obfitość danych dostarczanych przez nauki przyrodnicze uniemożliwia ich pojęcie w całości. Do najbardziej znanych krytyków możliwości zbudowania spójnego i przekonującego systemu metafizycznego należą: David Hume, Immanuel Kant, Fryderyk Nietzsche, pozytywiści logiczni z Rudolfem Carnapem na czele (por. krytyka metafizyki).
[edytuj] Termin „ontologia” w informatyce i podejsciu systemowym
Termin „ontologia” cieszy się coraz to wiekszą popularnością w informatyce (np. w budowie sieci semantycznych) oraz badaniach nad sztuczną inteligencją gdzie oznacza „to co jest” i może slużyc jako platforma terminologiczna do formalnej budowy informacji, preferencji i wiedzy (Model IPK).
„Ontologia” w kontekście informatycznym pojawiła się już w roku 1967 w badaniach dotyczących modelowania danych, ale dopiero w dobie zalewu informacją dostępną w Internecie i koniecznością jej przetwarzania zyskuje szersze zainteresowanie. Według Gadomskiego, ontologia w uogólnionym sensie systemowym zajmuje się opisywaniem „tego co jest” lub „może być” w danej dziedzinie zainteresowania Meta-teoria TOGA[1], w pewnym fragmencie rzeczywistości lub w ramach jakiejś teorii, mniej lub bardziej dokładnie określonym dla danego agenta inteligentnego lub robota dla osiągnięcia zadanego celu. Aby zapewnić jednoznaczność przekazu wiedzy na temat określonej rzeczywistości, na zadanym poziomie ogólności, wykorzystuje się kategoryzację oraz hierarchizację. W niniejszym kontekście, pojęcia te można zdefiniować następująco:
- kategoryzacja – zdolność przyporządkowania symbolu występującego w komunikacie do określonej grupy obiektów występujących w zadanej dziedzinie ,np. „kot” – klasa kotów, pojęcie kot.
- hierarchizacja – umiejscowienie określonej klasy w hierarchicznej strukturze. Instancja klasy poza oczywistymi charakterystykami wynikającymi z przynależności do klasy posiada także cechy dziedziczone z klas nadrzędnych.
W ujęciach systemowym, kognitywnym i informatycznym pojęcie „ontologia” jest pojęciem relatywnym, najogólniej, dana ontologia zależy od dziedziny, agenta inteligentnego, który ją używa i jego celu.
Aby wyraźniej podkreślić cechy charakterystyczne tzw. top-ontologii (ontologii uniwersalnej/ogólnej, ontologii świata), należy przedstawić kilka obecnie dyskutowanych postulatów dotyczących jej funkcjonalnych cech:
- nie stanowi listy, katalogu czy taksonomii obiektów, stwarza natomiast formalne przesłanki, wedle których takowe mogą być budowane
- jest oderwana od teorii poznania (epistemologii), powiązana jest z obiektem, a nie jego subiektywnym odbiorem
- musi uchwycić rzeczywistość na różnych poziomach atomizacji, jak również relacje pomiędzy tymi warstwami
- uznanie braku możliwości stworzenia jednej ogólnej ontologii, istnienie wielu ontologii
- w przeciwieństwie do nauki relacje między obiektami nie są ujęte funkcyjnie (zależności nie są ilościowe)
- nauka rozpoczyna proces od mierzenia i predykcji, ontologia zaś od budowania taksonomii
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Czeżowski, O metafizyce, jej kierunkach i zagadnieniach, Toruń 1948.
- Roman Ingarden, Spór o istnienie świata, tom I, Warszawa 1987
- Władysław Stróżewski, Ontologia, Wydawnictwo Aureus – Znak, Wydanie I, Kraków 2004, ISBN 83-87887-44-7, ISBN 83-240-0393-2
- Adam Maria Gadomski, Meta-Ontological Assumptions: Information, Preferences and Knowledge (IPK): universal cognitive architecture)
