Pałac Lubomirskich we Lwowie – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Pałac Lubomirskich we Lwowie | |
| Państwo | |
| Miejscowość | Lwów |
| Adres | Rynek 10 79008 Lwów |
| Typ budynku | pałac |
| Styl architektoniczny | barok |
| Architekt | Jan de Witte |
| Kondygnacje | 3 |
| Pierwszy właściciel | Stanisław Lubomirski |
| Na mapach: | |
Pałac Lubomirskich we Lwowie – pałac we Lwowie, w Rynku, barokowy z 1763[1] dla Stanisława Lubomirskiego według projektu Jana de Witte; od 1975 mieści Muzeum Etnografii i Przemysłu Artystycznego we Lwowie.
W miejscu pałacu znajdowały się wcześniej dwie kamienice należące do Sapiehów; w jedej z nich mieszkał Szymon Szymonowic. Kamienice te wraz z pięcioma domami przy ul. Ruskiej i ul. Blacharskiej zakupił w 1763 Stanisław Lubomirski i polecił przebudować na okazały pałac, zajmujący całą głębokość bloku przyrynkowego[2].
Po I rozbiorze Polski, w latach 1772–1826, pałac Lubomirskich zajmowali gubernatorzy Galicji. W 1895 pałac kupiła Proswita.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Adam Dylewski, Ukraina, Pascal Bielsko-Biała 2003
- ↑ P. Włodek, A. Kulewski, Lwów : przewodnik, Pruszków 2006, s. 72. ISBN 83-89188-53-8
|
||||||||||||||||||||||||