Partia Ludowo-Demokratyczna – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Partia Ludowo-Demokratyczna | |
| Lider | Roman Jagieliński |
| Data założenia | styczeń 1998 |
| Deklarowana ideologia polityczna |
socjaldemokracja |
| Polska
Ten artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza
Władza sądownicza
|
Partia Ludowo-Demokratyczna była partią centrolewicową.
Została założona w styczniu 1998, zarejestrowana miesiąc później. Liczyła kilka tysięcy członków.
Przewodniczącym zarządu krajowego był Roman Jagieliński, szef Federacyjnego Klubu Parlamentarnego. FKP przekształcił się w Klub Poselski PLD. W marcu 2005 członkowie partii powołali do życia Stronnictwo Gospodarcze, a klub parlamentarny PLD przemianowano na Koło Poselskie Stronnictwa Gospodarczego.
[edytuj] W skład KP PLD wchodziło 15 posłów
- Michał Figlus
- Roman Jagieliński - szef PLD
- Andrzej Jagiełło
- Zbigniew Musiał
- Jerzy Pękała
- Krzysztof Rutkowski
- Józef Skutecki
- Janusz Lisak
- Adam Woś
- Leszek Zieliński
- Lech Zielonka
Niedługo po odejściu Zbigniewa Witaszka klub chwilowo przestał istnieć ze względu na zbyt małą liczbę członków. Jednak parę dni później do klubu przystąpił Janusz Lisak - były przewodniczący KP UP. Później znów klub się rozpadł, gdyż odeszło z niego czterech posłów: Ryszard Chodynicki, Franciszek Franczak, Stanisław Głębocki i Józef Głowa.
Partia została wykreślona z ewidencji partii politycznych w dniu 14 września 2006.