Pierre Curie – Wikipedia, wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł od 2012-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Pierre Curie | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 15 maja 1859 Paryż |
| Data i miejsce śmierci | 19 kwietnia 1906 Paryż |
| Zawód | fizyk |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Pierre Curie w Wikicytatach |
|
Pierre Curie (ur. 15 maja 1859, zm. 19 kwietnia 1906)[1] – francuski fizyk, wykładowca na uniwersytecie w Paryżu, mąż Marii Skłodowskiej-Curie ojciec Eve Curie i Irène Joliot-Curie.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Był synem lekarza, Eugene Curie i Sophie-Claire z d. Depouilly. Miał starszego brata Jacques, obaj studiowali fizykę na Sorbonie. 25 lipca 1895 roku zawarł związek małżeński z Marią Skłodowską[2].
Zajmował się badaniem własności magnetycznych i elektrycznych kryształów, a także promieniotwórczością i jej oddziaływaniami na organizmy żywe. W roku 1880 odkrył zjawisko piezoelektryczności. Wraz z żoną Marią Skłodowską-Curie w roku 1898 odkrył dwa pierwiastki: rad i polon. W roku 1903 otrzymał wraz z żoną Marią oraz H. Becquerelem Nagrodę Nobla z fizyki za odkrycie promieniotwórczości naturalnej. Otrzymał także nagrody: Medal Davy (1903) razem z żoną, Medal Matteucci (1904) także żona otrzymała, Medal Elliotta Cresson (1909) pośmiertnie, przy okazji nagradzania jego żony Marii.
W roku akademickim 1904-5, został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Paryskiego na Wydziale Matematyczno-Fizycznym. W 1905 roku został członkiem Francuskiej Akademii Umiejętności[2].
Zginął śmiercią tragiczną, przejechany przez konny wóz ciężarowy, w czasie przebiegania przez ul. Dauphine w Paryżu.[3]
Przypisy
- ↑ Biografia na stronie Nobelprize.org (ang.). [dostęp 2011-04-14].
- ↑ 2,0 2,1 Maria Skłodowska-Curie: Piotr Curie. Warszawa: 1953.
- ↑ Informacja prasowa o śmierci Piotra Curie (ang.). The New York Times. [dostęp 2011-04-14].
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 79. ISBN 83-71-83-240-0.
