Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Polska
Ten artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza
Władza sądownicza
|
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego – organ polskiego Sądu Najwyższego.
Powołuje go Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na sześcioletnią kadencję spośród sędziów Sądu Najwyższego w stanie czynnym (obowiązuje ograniczenie następujących bezpośrednio po sobie kadencji do dwóch), a wyboru dokonuje spośród dwóch kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego z urzędu jest Przewodniczącym Trybunału Stanu oraz nieistniejącego de facto Najwyższego Trybunału Narodowego.
Według ustawy o Sądzie Najwyższym Pierwszy Prezes kieruje pracami Sądu Najwyższego i reprezentuje go na zewnątrz. Ma szereg uprawnień w zakresie funkcjonowania Sądu Najwyższego.
Osoby pełniące dotychczas ten urząd:
- Stanisław Pomian-Srzednicki (1 września 1917 – 28 lutego 1922)
- Franciszek Nowodworski (1 marca 1922 – 3 sierpnia 1924)
- Władysław Seyda (22 września 1924 – 17 stycznia 1929)
- Leon Supiński (17 stycznia 1929 – 1 września 1939)
- Wacław Barcikowski (26 stycznia 1945 – 12 listopada 1956)
- Jan Wasilkowski (12 grudnia 1956 – 22 maja 1967)
- Zbigniew Resich (23 maja 1967 – 21 stycznia 1972)
- Jerzy Bafia (21 stycznia 1972 – 1 kwietnia 1976)
- Włodzimierz Berutowicz (1 kwietnia 1976 – 14 maja 1987)
- Adam Łopatka (14 maja 1987 – 30 czerwca 1990)
- Adam Strzembosz (1 lipca 1990 – 17 października 1998)
- Lech Gardocki (17 października 1998 – 18 października 2010)[1]
- Stanisław Dąbrowski (od 19 października 2010)
Przypisy
- ↑ pierwsza kadencja w okresie 17 X 1998 - 17 X 2004, druga kadencja od 18 X 2004 do 18 X 2010
|
|||||||