Plebs (średniowiecze i nowożytność) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Plebs - to najniższa warstwa ludności miejskiej (najbiedniejsi), pozbawiona majątku i obywatelstwa, złożona m.in. z robotników, służby, żebraków i marginesu społecznego, a także czeladników i niewolników.
Od XIV wieku w niektórych miastach dochodziło do wystąpień plebsu, wykorzystywanych zwykle przez pospólstwo do walki z patrycjatem.