Przestrzeń powietrzna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przestrzeń powietrzna - obszar powietrzny rozciągający się nad terytorium lądowym i morskim państwa, nad morzem otwartym lub terytoriami nie podlegającymi żadnemu państwu.
Spis treści |
[edytuj] Przestrzeń narodowa i międzynarodowa
Z punktu widzenia prawa, przestrzeń powietrzną dzielimy na narodową i międzynarodową:
- przestrzeń narodowa określonego państwa rozciąga się nad jego terytorium (lądowym, morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym). We własnej przestrzeni powietrznej państwo jest suwerenne, czyli ma prawo decydować o wszystkim, co się w niej dzieje. Dlatego na przelot (z lądowaniem lub bez) obcego samolotu, helikoptera (balonu, sterowca, itd.) potrzebna jest zgoda państwa.
- międzynarodowa przestrzeń powietrzna, rozciąga się nad pozostałym obszarem globu, w tym nad morzem otwartym i obszarami nie podlegającymi niczyjej jurysdykcji. Z przestrzeni międzynarodowej mogą korzystać wszystkie państwa na zasadzie równości - jest ona dostępna dla każdego państwa bez dyskryminacji.
Nie istnieje przyjęta międzynarodowa granica wysokości między przestrzenią powietrzną, przebywanie w której wymaga zgody danego państwa i przestrzenią kosmiczną, gdzie taka zgoda nie jest potrzebna. W ramach ONZ podejmowane są próby ujednolicenia tej granicy - proponowane wartości zawierają się w przedziale od 30 do 160 kilometrów.
[edytuj] Rejony żeglugi powietrznej
Obecnie wyróżnia się w przestrzeni powietrznej osiem rejonów żeglugi powietrznej:
- Europa - EUR;
- Ameryka Północna - NAM;
- Karaiby - CAR;
- Pacyfik - PAC;
- Północny Atlantyk - NAT;
- Ameryka Południowa - SAM;
- Azja i Środkowy Wschód - MID/ASIA;
- Afryka - AFI.
[edytuj] Podział przestrzeni powietrznej
- przestrzeń powietrzna kontrolowana
- przestrzeń powietrzna niekontrolowana
- przestrzeń powietrzna niesklasyfikowana