Rada narodowa (PRL) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Rada narodowa – terenowy organ władzy państwowej w PRL. Zgodnie z Konstytucją z 1952 roku były wybieralnymi na 3 lata organami w gminach, miastach, dzielnicach większych miast, powiatach i województwach. Rady narodowe poszczególnych szczebli wybierały swoje prezydia i były zależne od rad wyższego szczebla.
Stanowiły fasadowy twór mający stwarzać pozory demokracji. W rzeczywistości ich zadaniem było realizowanie polityki rządu, która była całkowicie zależna od PZPR.
Do zadań RN należało:
- uchwalanie terenowych planów i budżetów gospodarczych
- kontrola uchwał Rad niższego szczebla
- utrzymanie porządku publicznego
- współdziałanie w umacnianiu obronności i bezpieczeństwa państwa
[edytuj] Gromadzka Rada Narodowa
Organem władzy państwowej na terenie gromady była Gromadzka Rada Narodowa. Były to najniższe ogniwa administracji państwowej, łączące po kilka wsi.
Do zadań GRN należało:
- popieranie rozwoju produkcji rolnej
- zaspokajanie potrzeb komunalnych, socjalnych i kulturalnych mieszkańców
- zapewnienie wykonania przez mieszkańców obowiązków wobec państwa
- opracowanie planów gospodarczych i programów rozwoju gromady
- utrzymywanie dróg lokalnych, sieci zaopatrzenia, usług oraz urządzeń socjalno-kulturalnych i komunalnych.
Gromadzka Rada Narodowa realizowała swoje zadania na sesjach, za pośrednictwem wybieranych przez siebie komisji (stałych i doraźnych) oraz Prezydium. Instytucjami pomocniczymi gromadzkiej rady narodowej były zebrania wiejskie mieszkańców oraz pełnomocnicy rady. Czynności kancelaryjne rady, komisji i prezydium wykonywało biuro gromadzkie.
Gromadzkie Rady Narodowe działały od 25 września 1954 do 31 grudnia 1972. Od 1 stycznia 1973 ich zadania przejęły gminy.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Ustawa z dnia 25 września 1954 r. o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych (Dz. U. z 1954 r. Nr 43, poz. 191)
-
Menu