Roboty przymusowe w III Rzeszy – Wikipedia, wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: Artykuł nie opisuje całości zjawiska. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Spis treści |
[edytuj] Historia
W czasie II wojny światowej roboty przymusowe stanowiły jedną z głównych metod pozyskiwania taniej siły roboczej w Niemczech dla przemysłu i rolnictwa, a zarazem jedną z form eksterminacji ludności terytoriów podbitych przez III Rzeszę.
W okupowanej Polsce dotyczyły głównie bezrobotnych według gminnych "spisów bezrobotnych". Wiosną 1940 przymusowa branka na roboty do Niemiec przybrała charakter masowy, a organizowały ją niemieckie urzędy pracy Arbeitsamt. Wtedy też narodziło się słowo - łapanka. Łapanki na roboty do Niemiec urządzane były przy pomocy własowców i granatowych policjantów[potrzebne źródło].
Militaryzacja Niemiec od połowy lat 30., a szczególnie prowadzona przez Niemcy od 1939 wojna spowodowała konieczność wcielenia do Wehrmachtu znacznej liczby młodych mężczyzn, co skutkowało niedoborami na rynku pracy w tym kraju. Na terenach okupowanych prowadzona była silna akcja propagandowa mająca na celu zachęcenie do dobrowolnego podjęcia pracy na terenie Rzeszy przez ludność krajów podbitych, ale na ogół nie spotykała się ona z pozytywnym oddźwiękiem.
Od 1943 powstawały zakłady dla dzieci robotnic zagranicznych w III Rzeszy, w których panowała wysoka śmiertelność.
[edytuj] Kategorie robotników
W Niemczech istniały dwie kategorie robotników:
- Gastarbeitnehmer – robotnicy-goście. Byli to w miarę dobrze opłacani i traktowani robotnicy z krajów – sojuszników Niemiec (np. Włochy) lub neutralnych (np. Szwecja); stanowili oni tylko ok. 1% zagranicznych robotników w Niemczech.
- Zwangsarbeiter – robotnicy przymusowi. Ci dzielili się na trzy kategorie:
-
- Militärinternierte – jeńcy wojenni. Jeńcy poniżej stopnia oficera (w tym ok. 300 tysięcy Polaków) byli zmuszani do pracy w obozach pracy.
- Zivilarbeiter – cywilni robotnicy, w przeważającej większości Polacy.
- Ostarbeiter – robotnicy ze wschodu (czyli z terenów podbitych w ZSRR; nieliczni Polacy – głównie Ukraińcy, Rosjanie, Białorusini, Bałtowie). Traktowani jeszcze gorzej od polskich Zivilarbeiterów.
[edytuj] Zobacz też
- Baudienst (pol. służba budowlana)
- Wyniszczenie przez pracę
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Elżbieta Laska: Praca przymusowa Polaków na rzecz III Rzeszy
- Rasizm i wyzysk