Ruciane-Nida – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Ruciane-Nida | |||
 Przystań w Rucianem-Nidzie |
|||
|
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | warmińsko-mazurskie | ||
| Powiat | piski | ||
| Gmina | Ruciane-Nida gmina miejsko-wiejska |
||
| Prawa miejskie | 1 stycznia 1966 | ||
| Burmistrz | Zbigniew Janusz Opalach | ||
| Powierzchnia | 17,07 km² | ||
| Wysokość | 130 m n.p.m. | ||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość |
4633[1]▼ 271 os./km² |
||
| Strefa numeracyjna |
87 | ||
| Kod pocztowy | 12-220 | ||
| Tablice rejestracyjne | NPI | ||
|
Położenie na mapie Polski
  Ruciane-Nida
|
|||
| Na mapach: | |||
| TERC (TERYT) |
6283716044 | ||
|
Urząd miejski
Aleja Wczasów 412-220 Ruciane-Nida |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
| BIP | |||
Ruciane-Nida – miasto w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim. Położone na Mazurach, na Pojezierzu Mazurskim, otoczone lasami Puszczy Piskiej. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ruciane-Nida. Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 4633 mieszkańców.[1]
Spis treści |
[edytuj] Położenie
Ruciane-Nida leży na Równinie Mazurskiej.
Sąsiednie gminy: Pisz, Mikołajki, Piecki, Świętajno, Rozogi.
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. suwalskiego.
Miasto położone jest na wysokości 130 m n.p.m. Według danych z 31 grudnia 2010 roku powierzchnia miasta wynosiła 17 km² [1]
[edytuj] Geografia
Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Składa się z dwóch głównych części: Rucianego i Nidy oraz kilku mniejszych: Guzianki, Dybówka I, Dybówka II i Kowalika. Miasto leży nad jeziorami Nidzkie, Guzianka Wielka, Guzianka Mała i Bełdany. Jeziora Nidzkie i Guzianka Wielka połączone są Kanałem Nidzkiem, jeziora Guzianka Mała i Bełdany łączy śluza Guzianka. Przez miasto przepływa rzeka Nidka.
[edytuj] Historia
[edytuj] Początki
Początki istnienia osad Ruciane i Nida sięgają XVII wieku. Nida została założona w roku 1699 na miejscu dawnej wioski rybackiej oraz młyna położonego nad rzeką Nidką. Mieszkańcy osady trudnili się rybołówstwem oraz produkcją smoły i węgla drzewnego. W 1880 roku w Nidzie znajdował się urząd stanu cywilnego, który obejmował swym działaniem 335 osób. W okolicach Rucianego już w XIV wieku działały hamernie, smolarnie, dziegdziarnie, wypalarnie węgla drzewnego. Miejscowość istniała już jako osada szkatułowa i gajówka w XVIII wieku. W pierwszej połowie XIX wieku znajdowała się tu leśniczówka i niewielka osada leśna.
W drugiej połowie XIX wieku nastąpił znaczny rozwój komunikacji. W latach 1866 – 1869 zbudowano odcinek szosy Ruciane – Pisz, a w latach 1883-1885 uruchomiono linię kolejową Olsztyn – Ełk ze stacją w Rucianem. W 1898 roku oddano do użytku połączenie kolejowe Ruciane - Mrągowo. U schyłku XIX wieku uruchomiono szlak wodny prowadzący z Giżycka do Mikołajek i Pisza, co zapoczątkowało turystyczny rozwój Rucianego. Po I wojnie światowej odwiedzało Ruciane ok. 12 tys. osób rocznie, co czyniło je jednym z ważniejszych ośrodków turystycznych w dawnych Prusach Wschodnich.
[edytuj] Po II wojnie światowej
Po II wojnie światowej uruchomiono pierwszy przenośny tartak w Wejsunach, następnie przystąpiono do odbudowy tartaku w Nidzie i w Rucianem. W 1949 roku rozpoczęła się budowa Zakładu Płyt Pilśniowych i Wiórowych. Po pięcioletniej budowie uruchomiono pierwszy wydział produkcyjny – wytwórnię płyt pilśniowych, w roku następnym – płyt twardych, a w kolejnych drugi wydział płyt wiórowych oraz w 1963 roku ostatni produkujący płyty laminowane. W 1965 roku w zakładzie zatrudnionych było 1144 osób. Dzięki zakładom następował wzrost liczby ludności i rozwój infrastruktury, budownictwa mieszkalnego, handlu, usług i transportu.
[edytuj] Uzyskanie praw miejskich
Powstanie zakładu spowodowało szybki rozwój Rucianego i Nidy oraz przyczyniło się do połączenia obu miejscowości i utworzenia miasta Ruciane-Nida. Prawa miejsce przyznane zostały 1 stycznia 1966 roku. W skład obszaru miejskiego oprócz dwóch głównych części: Rucianego i Nidy weszły Guzianka, Dybówek I, Dybówek II oraz Pólko, Wola Ratajowa i Zdróżno. 1 stycznia 1966 roku liczba ludności wynosiła 3050 osób. W 1973 roku, w związku z nowym podziałem administracyjnym kraju, utworzono gminę Ruciane-Nida.
[edytuj] Transport i komunikacja
Ruciane-Nida położona jest przy linii kolejowej nr 219 Olsztyn – Szczytno – Ełk. Na terenie miasta znajdują się dwa przystanki kolejowej: Ruciane-Nida i Ruciane Nida Zachód. Przez miasto przebiegają drogi prowadzące do Szczytna 58, Pisza 58 i Piecek 610. W okresie letnim w mieście funkcjonują przystanie statków pasażerskich, skąd wypływają rejsowe statki do Leśniczówki Pranie, Mikołajek i Giżycka.
[edytuj] Edukacja
- Szkoła Podstawowa nr 1
- Szkoła Podstawowa nr 2
- Zespół Szkół Samorządowych im. Agnieszki Osieckiej
- Zespół Szkół Leśnych im. Unii Europejskiej
[edytuj] Atrakcje turystyczne i zabytki
- Zespół kościoła parafialnego pw. Matki Bożej Ostrobramskiej (kościół i plebania) – ul. Dworcowa
- Zespół wyłuszczarni nasion – ul. Dworcowa
- Śluza Guzianka
- Kompleks fortyfikacji z przełomu XIX/XX w. wchodzących w skład Węzła obronnego Ruciane
- Cmentarz komunalnych – ul. Cicha
- Budynek mieszkalny, w którym mieszkał Jerzy Borejsza (tzw. „Borejszówka) – ul. Słowiańska
[edytuj] Galeria
-
Wjazd do Rucianego-Nidy od strony Mrągowa
-
Jezioro Nidzkie, ośrodek PTTK "U Andrzeja"
-
Śluza Guzianka, widok w stronę Jezioro Guzianka Wielka
-
Most nad Kanałem Nidzkiem, widok w stronę Jeziora Nidzkiego
-
Przystanek kolejowy w Rucianem, linia kolejowa Olsztyn – Szczytno - Ełk
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||
|
|||||||||||||||||