Stąporków – Wikipedia, wolna encyklopedia - Poznaj przeszłość Warszawy

Stąporków – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Stąporków

Polska

Stąporków
gmina miejsko-wiejska

Prawa miejskie

1967

Burmistrz

Dorota Łukomska

Powierzchnia

10,94^[1] km²

Ludność (2008)
• liczba
• gęstość

5946^[1]▼
544 os./km²

Strefa numeracyjna

+48 41

Kod pocztowy

26-220

Tablice rejestracyjne

TKN

Położenie na mapie Polski

Stąporków

51°09′N 20°33′E / 51.15, 20.55Na mapach: 51°09′N 20°33′E / 51.15, 20.55

TERC
(TERYT)

3263405084

Urząd miejski

ul. Piłsudskiego 132a
26-220 Stąporków

Multimedia w Wikimedia Commons

Strona internetowa

Stąporków – miasto w woj. świętokrzyskim, w powiecie koneckim, siedziba władz miejsko-wiejskiej gminy Stąporków. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego. Według danych z 31 grudnia 2008 Stąporków miał 5946 mieszkańców^[1].

Panorama centrum Stąporkowa

Miejscowość otrzymała prawa miejskie w 1967 roku. Jest podzielona na kilka dzielnic (obręby): Wołów, Plac Wolności, Centrum (osiedle Żeromskiego, osiedle Leśne, XXX-lecie), Koprusa, Sadykierz, Nieborów.

Panorama dzielnicy Stąporków-Wołów

Przez miejscowość przepływa rzeka Czarna Konecka dopływ Pilicy, a także Młynówka dopływ Czarnej Koneckiej.

Głównymi ulicami są: Piłsudskiego (42) oraz Konecka (42)

Przez miasto przechodzi czerwony szlak turystyczny z rezerwatu przyrody Diabla Góra do Łącznej.

Spis treści

1 Historia
- 1.1 Rodzina Gutów
2 Oświata
3 Religia
- 3.1 Parafia rzymskokatolicka
- 3.2 Świadkowie Jehowy
4 Sport w Stąporkowie
- 4.1 Stadion
- 4.2 Obecny skład
5 Ciekawostki
6 Przypisy
7 Bibliografia
8 Linki zewnętrzne

[edytuj] Historia

Początkiem Stąporkowa było powstanie w tym miejscu w połowie XVI w. kuźnicy Stąpor. Jej nazwa pochodziła prawdopodobnie od nazwiska właściciela. W latach 1738–1739 powstał tu wielki piec wybudowany przez kanclerza Jana Małachowskiego. W 1781 miejscowe zakłady zwiedzał hrabia Friedrich Wilhelm von Reden, zasłużony dla rozwoju przemysłu na Górnym Śląsku. Piec w Stąporkowie produkował wówczas 130 cetnarów surówki tygodniowo, tj. więcej niż podobne zakłady górnośląskie^[2].

W 1838 rodzina Małachowskich rozbudowała i unowocześniła zakład. Stary wielki piec został zastąpiony przez dwa nowocześniejsze. W latach 1876 i 1895 miały miejsce kolejne modernizacje. Zakład przestawiono na paliwo koksowe. Powstała prażalnia rud z ośmioma piecami oraz 2 żeliwiaki. W samym zakładzie pracowało wówczas 300 robotników^[2]. W kopalniach rudy dostarczających surowca 500 kolejnych^[2].

Pomimo zniszczeń i rekwizycji urządzeń z czasów I wojny światowej, zakład pracował do 1938 r., w latach 20-tych zrezygnowano z wytopu żelaza z rudy na rzecz odlewni żeliwa, a zabudowania przetrwały do 1945, kiedy zniszczone zostały w czasie ciężkich walk o miasteczko^[2]. W starych mapach i zdjęciach można znaleźć nazwę miejscowości jako "Stomporków".

Po II wojnie światowej miejscowy przemysł odbudowano. Jako pierwsze uruchomiono kopalnie rudy (Stara Góra, Edward i inne). W późniejszym okresie powstała odlewnia żeliwa, która w 1961 zatrudniała 1100 osób^[2]. Liczba ludności Stąporkowa wzrosła z 700 w 1946 do 3472 w 1961^[2].

W 1967 Stąporków uzyskał prawa miejskie. Po roku 1967 wybudowano Ośrodek Zdrowia, Gimnazjum, Hale sportową.

[edytuj] Rodzina Gutów

Pomnik przy ul. Gutów na terenie dawnej wsi Koprusa (obecnie w granicach miasta Stąporków) na polanie pomiędzy zabudowaniami mieszkalnymi. Murowany w formie prostokątnej ściany, ze ściętym, uskokowym daszkiem, na betonowej podstawie, w ogrodzeniu z łańcucha w żelaznych rurkach.

Podczas zwalczania oddziału mjr Henryka Dobrzańskiego "Hubala" na początku kwietnia 1940 r. Niemcy zamordowali w lesie serbinowskim Mariana Guta, niespełna 18-letniego chłopca walczącego w tych oddziałach. Dnia 6 kwietnia 1940 roku żandarmi zamordowali całą rodzinę jeńca: ojca, matkę i dwójkę rodzeństwa, paląc zwłoki wraz z zabudowaniami. Pomnik upamiętnia tamte tragiczne wydarzenia, zaś symboliczna mogiła rodziny Gutów znajduje się na cmentarzu w Niekłaniu.

[edytuj] Oświata

[edytuj] Przedszkola

Publiczne Przedszkole w Stąporkowie
Punkt Przedszkolny w Stąporkowie

[edytuj] Szkoły Podstawowe

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 w Stąporkowie
Publiczna Szkoła Podstawowaz nr 2 w Stąporkowie (członek Zespołu Szkół Publicznych w Stąporkowie)

[edytuj] Gimnazja

Publiczne Gimnazjum w Stąporkowie (członek Zespołu Szkół Publicznych w Stąporkowie)

[edytuj] Szkoły średnie

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Stanisława Staszica w Stąporkowie

[edytuj] Religia

[edytuj] Parafia rzymskokatolicka

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Stąporkowie

[edytuj] Świadkowie Jehowy

Zbór w Stąporkowie

[edytuj] Sport w Stąporkowie

MKS Stąporków (Miejski Klub Sportowy Stąporków) - polski klub sportowy ze Stąporkowa powstały w 1948 roku, jako Stal Wołów. W 1957 roku przyjął nazwę RKS (Robotniczy Klub Sportowy) Stąporków. Najbardziej znanymi piłkarzami MKS-u byli: Jan Czarnecki, Kazimierz Słoka, Sławomir Łyczkowski, Tadeusz Lewandowski, Mirosław Piątek, Piotr Jedynak, Adam Piwowarski, Zbigniew Malicki, Andrzej Zieliński oraz Jacek Pęczkowski. Kilku wychowanków klubu odnotowało występy w drugiej lidze. Byli to m.in.: Andrzej Zieliński (Broń Radom), Jan Czarnecki (Korona Kielce) oraz Zbigniew Malicki (Star Starachowice). W 1991 roku klub został rozwiązany ponieważ z finansowania zespołu wycofały się zakłady pracy. W 1995 roku dzięki grupie zapaleńców w Stąporkowie ponownie zagościł ligowy futbol. W przyszłym sezonie MKS będzie występował w III lidze małopolsko-świętokrzyskiej.

[edytuj] Stadion

MKS Stąporków

Pełna nazwa

Miejski Klub Sportowy Stąporków

Barwy

żółto-niebieskie

Data założenia

1948

Liga

III liga, gr. małopolsko - świętokrzyska
III liga

Adres

ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 110, 26-220 Stąporków

Prezes

Waldemar Książek

Trener

Waldemar Szpiega

Stroje
domowe

Stroje
wyjazdowe

Strona internetowa

Stadion MKS-u Stąporków

Stadion Miejski w Stąporkowie

pojemność - 700 miejsc
boisko - 104 m x 64 m
oświetlenie - brak
adres - ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 110, 26-220 Stąporków

[edytuj] Obecny skład

Stan na 6 sierpnia 2010

Nr	Pozycja	Piłkarz
86	1 bramkarzBR	Mateusz Gwizd
12	1 bramkarzBR	Rafał Kwiecień
1	1 bramkarzBR	Piątek Łukasz
14	2 obrońcaOB	Goraj Norbert
2	2 obrońcaOB	Polakowski Artur
	2 obrońcaOB	Arczewski Mariusz
	2 obrońcaOB	Rechowicz Łukasz
	2 obrońcaOB	Majchrzak Paweł
	2 obrońcaOB	Celibała Karol
	2 obrońcaOB	Sinkiewicz Rafał
6	3 pomocnikPO	Janus Paweł
7	3 pomocnikPO	Ciekalski Robert

Nr	Pozycja	Piłkarz
	3 pomocnikPO	Lech Michał
15	3 pomocnikPO	Rzeszowski Krzysztof
13	3 pomocnikPO	Gałązka Grzegorz
	3 pomocnikPO	Wojasiewicz Kamil
	3 pomocnikPO	Jarczak Dawid
	3 pomocnikPO	Toborek Jarosław
11	4 napastnikNA	Jedynak Sławomir
4	4 napastnikNA	Plewniak Rafał
	4 napastnikNA	Kokosza Mateusz
	4 napastnikNA	Boruń Marcin
	4 napastnikNA	Tracz Damian

W mieście działa również Hala Widowiskowo-sportowa przy Zespole Szkół Publicznych w Stąporkowie

[edytuj] Ciekawostki

Miastem włada najmłodsza burmistrz w Polsce - Dorota Łukomska (28 lat)^{[potrzebne źródło]}.
Nieoficjalnym symbolem miasta jest wielki grzejnik stojący przed Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Kultury, uważany za największy grzejnik świata^{[potrzebne źródło]}.
Przed II wojną światową w ówczesnym Stąporkowie znajdował się Dom Żydowski, który spełniał funkcję synagogi oraz lecznicy. Budynek nie przetrwał wojny, został spalony wkrótce po jej wybuchu^{[potrzebne źródło]}.
Najdłuższa ulica miasta to Górnicza, ok. 2,7 km, z czego 390 m jest częścią drogi krajowej 42.

Przypisy

↑ ^1,0 ^1,1 ^1,2 Dane Głównego Urzędu Statystycznego: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2008 r.). [dostęp 1.10.2009].
↑ ^2,0 ^2,1 ^2,2 ^2,3 ^2,4 ^2,5 Miasta polskie w Tysiącleciu, przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków, 1965–1967, Tom I, str 545–546

[edytuj] Bibliografia

Stanisław Pazyra: Miasta polskie w Tysiącleciu. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1965–1967.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi

p • d • e Miasta województwa świętokrzyskiego

Bodzentyn • Busko-Zdrój • Chmielnik • Chęciny • Ćmielów • Daleszyce • Działoszyce • Jędrzejów • Kazimierza Wielka • Kielce • Koprzywnica • Końskie • Kunów • Małogoszcz • Opatów • Osiek • Ostrowiec Świętokrzyski • Ożarów • Pińczów • Połaniec • Sandomierz • Sędziszów • Skalbmierz • Skarżysko-Kamienna • Starachowice • Staszów • Stąporków • Suchedniów • Wąchock • Włoszczowa • Zawichost

p • d • e Gmina Stąporków

Miasta	Stąporków

Wsie	Adamek • Bień • Błaszków • Błotnica • Boków • Czarna • Czarniecka Góra • Duraczów • Furmanów • Gosań • Grzybów • Gustawów • Hucisko • Janów • Kamienna Wola • Komorów • Kozia Wola • Krasna • Lelitków • Luta • Modrzewina • Mokra • Nadziejów • Niekłań Mały • Niekłań Wielki • Odrowąż • Pardołów • Piasek • Smarków • Świerczów • Wąglów • Wielka Wieś • Włochów • Wólka Plebańska • Wólka Zychowa

Siedziba gminy	Stąporków

p • d • e Powiat konecki

Miasta	Końskie • Stąporków

Gminy miejsko-wiejskie	Końskie • Stąporków

Gminy wiejskie	Fałków • Gowarczów • Radoszyce • Ruda Maleniecka • Słupia (Konecka) • Smyków

p • d • e Powiat konecki (1867-1975)

Siedziba powiatu – Końskie

Przynależność wojewódzka	gubernia radomska (1867-1915) • woj. kieleckie (II RP) (1919-39) • woj. łódzkie (II RP) (1939) • woj. łódzkie (1945-50) • woj. kieleckie (1950-75)

Miasta	Gowarczów • Kamienna (1923-28) • Końskie • Przedbórz • Radoszyce (do 1870) • Skarżysko-Kamienna (1928-39 →) • Stąporków (od 1967) • Szydłowiec (do 1939 →)

Osiedla (1954-72)	Stąporków (do 1966)

Gminy wiejskie (1867-1954 i 1973-75)	Bliżyn (do 1939 →) • Borkowice (do 1954) • Chlewiska (do 1954) • Czermno (do 1954) • Dobromierz (do 1923 →) • Duraczów (do 1954) • Fałków (od 1973) • Gowarczów • Góry Mokre (do 1954) • Grodzisko (1870-1943) • Kamienna (1905-22) • Końskie • Miedzierza (do 1954) • Niekłań (Wielki) (do 1926 i od 1973) • Odrowąż (od 1926) • Pijanów (do 1954) • Przedbórz • Radoszyce (do 1870) • Radoszyce (1870-1943) • Radoszyce (od 1943) • Ruda Maleniecka • Skotniki (do 1954) • Słupia (od 1973) • Smyków (od 1973) • Stąporków (od 1973) • Sworzyce (← 1927-54) • Szydłowiec (do 1939 →)

Poznaj przeszłość Warszawy