Poznaj przeszłość Warszawy

Stanisław Barańczak – Wikipedia, wolna encyklopedia

Stanisław Barańczak – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Stanisław Barańczak
Anna and Stanislaw Baranczak by Kubik 05061995.jpg
Imiona i nazwisko Stanisław Barańczak
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1946
Poznań
Narodowość Polak
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła Jednym tchem, Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu, tłumaczenia dzieł Szekspira
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Cytaty w Wikicytatach Cytaty w Wikicytatach

Stanisław Barańczak (ur. 13 listopada 1946 w Poznaniu) – polski poeta, krytyk literacki, tłumacz poezji, jeden z najważniejszych twórców Nowej Fali, działacz Komitetu Obrony Robotników. Używał pseudonimów (m.in.) Barbara Stawiczak oraz Szczęsny Dzierżankiewicz i Feliks Trzymałko.

Jest bratem pisarki Małgorzaty Musierowicz.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Absolwent I LO w Poznaniu. Ukończył filologię polską na UAM. Debiutował w 1968 tomem poezji "Korekta twarzy". W latach 1967-1971 członek redakcji miesięcznika "Nurt". W latach 1967-1969 należał do PZPR. W 1973 uzyskał stopień doktora za rozprawę o twórczości Mirona Białoszewskiego. Pracownik naukowy UAM, w 1977 za działalność w KOR usunięty z uczelni.

Sygnatariusz Listu 59 (1975) oraz członek-założyciel Komitetu Obrony Robotników. Był jednym z członków zespołu redakcyjnego "Zapisu". W lutym 1977 roku w sfingowanym procesie został skazany za przekupstwo na rok więzienia w zawieszeniu. Uczestniczył w słynnej głodówce w kościele św. Marcina w Warszawie, która była apelem o uwolnienie wszystkich ofiar wypadków czerwcowych i tych, którzy stanęli w ich obronie. Wykładał na Uniwersytecie Latającym w Poznaniu i Krakowie oraz współorganizował Towarzystwo Kursów Naukowych (1978).

W 1980 r. aktywnie działał w wielkopolskiej "Solidarności" i wrócił na Uniwersytet Adama Mickiewicza. Otrzymał ofertę pracy w Stanach i opuścił kraj. Od 1981 r. był wykładowcą na Harvard University w USA. Od 1983 członek zespołu redakcyjnego czasopisma "Zeszyty Literackie" (Paryż). W latach 1986-90 był też redaktorem naczelnym "The Polish Review". Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

W listopadzie 2006 roku odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Honorowy Obywatel Miasta Poznania. Doktor honoris causa Uniwersytetu Śląskiego[1] i Jagiellońskiego.

Cierpi na chorobę Parkinsona[2].

[edytuj] Twórczość

Question book-4.svg
 Ta sekcja od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Correct.svg
 Tę sekcję należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, zweryfikować treść i dodać źródła.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Oprócz kształtowania myśli polskiej poprzez walkę z reżimem Barańczak wsławił się jako wybitny polski poeta. Korespondował z Miłoszem i Herbertem, jest znawcą literatury nowoczesnej, ale także baroku polskiego. Wiersze Barańczaka są istotnie nowym barokiem. Choć nieczęsto stosuje on neologizmy, to swe myśli formułuje w sposób zadziwiająco zorganizowany, tak, iż przypomina to nową formę konceptualizmu – tak się dzieje we wszystkich wczesnych wierszach Barańczaka opartych na frenetyzmie, sensualności i analogii, które podobne są do poezji Jana Andrzeja Morsztyna, a także w takich wierszach jak Południe. Wiersz ten zorganizowany jest wersyfikacyjnie na kształt klepsydry. Skrajne wersy z góry i dołu rymują się. Regularne przerzutnie, forma porównania, analogie, a przede wszystkim spełniający się kontrast przy skrajnych sformułowaniach. Wiersz ten czytany na głos przy stosowaniu pauz na końcu wersów ma wprowadzić w nastrój przesilenia jakim jest dokładne południe. Oczekująca retoryka wiersza traktuje południe jak zaćmienie.

Obsesją Barańczaka jest komunikacja. Konotacje komunikowania się ukazane w jego wierszach są często wręcz sceniczne: tak się dzieje w "Dialogu Duszy i Ciała". Używanie przez osoby duszy i ciała wielu języków wskazuje na ich ponadjęzykowość. Zbieżność brzmieniowa, rymowa, eufoniczna i metaforyczna słów i wyrażeń innych języków, a także wkomponowanie ich poeta wprawia w wiersz w taki sposób, że są one dobrze zrozumiałe (odbieralne) przez odbiorcę. Języki w tym dialogu prześwitują odsłaniając obcość obu osób. Wiersz jest przy tym zadedykowany Andrew Marvellowi i Józefowi Bace. Krótkie wersy i tematyka śmierci i życia przypomina rzeczywiście poezję Baki. W dodatku dialog jest filozoficzny i dzięki formie dyskusji jest dialogiem platońskim. Stosunek do Boga Barańczaka jest bardzo niepewny. Poza jednym wyjątkiem nie ma ani jednego wiersza, w którym Bóg jako "Bóg" byłby wymieniony. Poeta w większości wierszy daje do zrozumienia, że jest agnostykiem, jednak filozoficzna forma wiersza Drogi kąciku porad wskazuje, iż wie z rozwagi o istnieniu Boga bez względu na moc i pewność swojej wiary. Istotą tego wiersza jest komunikacja- to dialog. Ciągłość wiersza przerywana parentezami korespondującymi z resztą wiersza. Jednak gdyby parentezy i narrację podmiotu lirycznego wiersza oddzielić powstałyby dwa logicznie spójne teksty. Nadrzędnym tematem wiersza jest bez wątpienia trauma i to w pojęciu psychoanalitycznym (patrz.- Jacques Lacan). Pojawiła się hipoteza, iż jest to sonet, ponieważ wiersz składa się z czternastu wersów. Frenezja wiersza bez wątpienia pochodzi z poezji barokowej, niespójność i wtrącenia, a także chaos wprowadzany przez podmiot liryczny są skonstruowane w dialog i analogię. Wiersz podzielony jest na trzy części.

Barańczak zainteresowany jest również muzyką. Pojawia się jako temat jego twórczości (m.in. w wierszach "Hi-Fi", "Kontrapunkt"), "przekłada" ją na język poetycki ("Podróż zimowa" - tłumaczenie cyklu pieśni Franciszka Schuberta pod zbiorczym tytułem "Winterreise"). Sam Barańczak mówi o "Podróży zimowej" tak: "Wiersze zawarte w tym zbiorze są, z jednym wyjątkiem, utworami oryginalnymi - n i e przekładami liryków romantycznego poety Wilhelma Mullera (...). Choć związek między moimi utworami a muzyką Schuberta jest bardziej intymny i ścisły, moją ambicja było napisanie takich tekstów, które można byłoby zaśpiewać do określonej melodii, a zarazem - przeczytać również w oderwaniu od muzyki, jako samodzielne wiersze"[3] Przypomina to trochę poezję polskiego poety romantycznego, Kornela Ujejskiego, który tłumaczył w ten sposób Chopina. W wierszach tych dostosowany jest przede wszystkim rytm.

Barańczak jako poeta barokowy we współczesności postmodernistycznej dokonuje genialnych asocjacji swych poezji w poezji rewolucyjnej, propagandowej. Komunikacja w wielu wierszach antyreżimowych występuje tu pod postacią cytatów z nowomownych haseł i powiedzonek władzy PRL-u, niejednoznaczność i beznadziejność tych sformułowań nie pozostawia wielu sposobów interpretacji, ponieważ formą tych wierszy kieruje ból. Znamienny jest tu Tryptyk z betonu, a przede wszystkim "Przywracanie porządku". Wiersz z tego tomiku o tym samym tytule jest jednym z niewielu tak wysokich artystycznie przekazów o stanie wojennym w Polsce. Jest on poetyckim świadectwem. Przepełnia go polifoniczna zdolność komunikacji, genialne parafrazowanie zasłyszanych od władz i milicji fraz, a zastosowanie tego tak, by sens wiersza ukazywał rzeczywistość absurdu i sprzeczności. Przykładowo "(...)oczyścić mi zaraz| z nadziei ten plac, ten mózg, ten kraj, ma być/ czysty jak łza[4]" zdradza doskonałe zastosowanie sprzeczności, absurdu, parafrazy, nowomowy i nieporozumienia jako środków tej poezji[5].

Po emigracji do Ameryki w 1981 roku jego wiersze stają się bardziej metafizyczne i "barwne". Barańczak nie opisuje już szarej, PRL-owskiej rzeczywistości, częściej pojawiają się wyraźne odniesienia do Boga (patrz wiersz "Widokówka z tego świata").

[edytuj] Eseje i tomy poetyckie

  • 1968 Korekta twarzy
  • 1970 Jednym tchem
  • 1971 Nieufni i zadufani. Romantyzm i klasycyzm w młodej poezji lat sześćdziesiątych
  • 1972 Dziennik poranny. Wiersze 1967-1971
  • 1973 Ironia i harmonia. Szkice o najnowszej literaturze polskiej
  • 1974 Język poetycki Mirona Białoszewskiego
  • 1977 Ja wiem, że to niesłuszne. Wiersze z lat 1975-1976
  • 1978 Sztuczne oddychanie
  • 1979 Etyka i poetyka. Szkice
  • 1980 Knebel i słowo. O literaturze krajowej w latach siedemdziesiątych
  • 1980 Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu
  • 1981 Wiersze prawie zebrane
  • 1981 Książki najgorsze
  • 1981 Dziennik poranny. Poezje 1967-1981
  • 1981 Bo tylko ten świat bólu...
  • 1983 Czytelnik ubezwłasnowolniony. Perswazje w masowej kulturze literackiej PRL
  • 1984 Uciekinier z Utopii. O poezji Zbigniewa Herberta
  • 1986 Atlantyda i inne wiersze z lat 1981-1985
  • 1988 Przed i po. Szkice o poezji krajowej przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych
  • 1988 Widokówka z tego świata i inne rymy z lat 1986-1988
  • 1990 Tablica z Macondo, albo osiemnaście prób wytłumaczenia sobie i innym po co i dlaczego się pisze
  • 1991 Biografioły
  • 1991 159 wierszy. 1968-1988
  • 1994 Podróż zimowa
  • 1995 Pegaz zdębiał
  • 1996 Poezja i duch Uogólnienia. Wybór esejów 1970-1995
  • 1998 Geografioły
  • 1998 Chirurgiczna precyzja

[edytuj] Tłumaczenia

  • na język niemiecki w antologiach:
    • Panorama der polnischen Literatur des 20. Jahrhunderts, Zürich: Ammann, 1997
    • Polnische Lyrik aus 100 Jahren, Gifkendorf: Merlin, 1997
  • na język angielski
    • The Weight of the Body: Selected Poems, Chicago: Another Chicago Press / TriQuarterly, 1989
    • A Fugitive from Utopia: The Poetry of Zbignew Herbert, Harvard University Press, 1987

[edytuj] Nagrody i odznaczenia

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. [dostęp 21 lutego 2011].
  2. ↑ Serwis Książki.wp.pl o odznaczeniu dla Barańczaka.
  3. ↑ Stanisław Barańczak, Wiersze zebrane, Kraków 2007, Wydawnictwo a5, s. 383
  4. ↑ Ibid., s. 284
  5. ↑ Zobacz też: K. Biedrzycki "Przywracanie porządku", [1]

[edytuj] Bibliografia

  • Marian Stala: Chwile pewności: 20 szkiców o poezji i krytyce. Kraków: Znak, 1991, s. 180-192. ISBN 8370061036. 
  • Stanisław Stabro: "Poeta odrzucony". Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1989, s. 229-249. ISBN 8308019412. 
  • Stanisław Barańczak: "Wiersze zebrane". Kraków: Wydawnictwo a5, 2007. ISBN 8385568840. 
p • d • e
Laureaci literackiej Nagrody Nike

Wiesław Myśliwski (1997) • Czesław Miłosz (1998) • Stanisław Barańczak (1999) • Tadeusz Różewicz (2000) • Jerzy Pilch (2001) • Joanna Olczak-Ronikier (2002) • Jarosław Marek Rymkiewicz (2003) • Wojciech Kuczok (2004) • Andrzej Stasiuk (2005) • Dorota Masłowska (2006) • Wiesław Myśliwski (2007) • Olga Tokarczuk (2008) • Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki (2009) • Tadeusz Słobodzianek (2010) • Marian Pilot (2011)