Stanisław Kania – Wikipedia, wolna encyklopedia
| Stanisław Kania | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 8 marca 1927 Wrocanka |
| I sekretarz KC PZPR | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 6 września 1980 do 18 października 1981 |
| Poprzednik | Edward Gierek |
| Następca | Wojciech Jaruzelski |
| Poseł IX kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 13 października 1985 do 3 czerwca 1989 |
| Odznaczenia | |
     |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Stanisław Kania (ur. 8 marca 1927 we wsi Wrocanka koło Jasła) – polski działacz komunistyczny.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
W latach 40. XX wieku pracował jako robotnik. Walczył w szeregach Batalionów Chłopskich. Po wojnie działał w Związku Walki Młodych, w latach 1945–1948 w PPR, a następnie w PZPR.
Ukończył Szkołę Partyjną przy KC PZPR oraz Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1952–1956 pracownik aparatu Związku Młodzieży Polskiej. W latach 1958–1962 kierownik Wydziału Rolnego Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR, w latach 1962–1968 sekretarz Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego. Od grudnia 1968 do kwietnia 1971 kierownik Wydziału Administracyjnego KC PZPR. W latach 1968–1986 członek KC PZPR. W latach 1971–1980 sekretarz KC PZPR, a w latach 1975–1981 członek Biura Politycznego. Od 6 września 1980 do 18 października 1981 I sekretarz KC PZPR. Objął to stanowisko po Edwardzie Gierku, usuniętym w wyniku wydarzeń sierpnia 1980. Nadzorował Główny Zarząd Polityczny Wojska Polskiego w latach 1971–1981[1].
Poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji (1972–1989).
W latach 1981–1983 wchodził w skład Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Od maja 1982 do listopada 1985 członek Rady Państwa PRL. W latach 1983–1985 przewodniczący Komisji ds. Samorządu Pracowniczego przy Radzie Państwa PRL. W Sejmie PRL IX kadencji (1985–1989) przewodniczący Komisji Spraw Samorządowych. W latach 1985–1990 był członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD.
12 stycznia 2012 roku na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie został uniewinniony w sprawie wprowadzenia stanu wojennego.
[edytuj] Odznaczenia
Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, a także Krzyżem Oficerskim oraz Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
- ↑ Sławomir Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943-1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, s. 189–190.
[edytuj] Bibliografia
- A. Czubiński, Dzieje najnowsze Polski, tom 2, Wielkopolska Agencja Wydawnicza, Poznań 1992
- J. Eisler, Grudzień'70, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1995
- W. Góra, Polska Ludowa 1944-1984: zarys dziejów politycznych, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin
- L. Kowalski Generał ze skazą, Oficyna Wydawnicza "RYTM", Warszawa 2001
- T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991, str. 369
- W. Pronobis, Polska i świat w XX wieku, Wydawnictwo Editions Spotkania, 1991
- J. Stroynowski, ed., Who is who in the Socialist countries of Europe : a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub., 1989
- F. Szlachcic, Gorzki smak władzy: wspomnienia, Wydawnictwo Fakt, Warszawa 1990
- R. Terlecki, Miecz i tarcza komunizmu: historia aparatu bezpieczeństwa w Polsce, 1944-1990, Wydawnictwo Literackie, 2007
- Trybuna Ludu, 13–14 grudnia 1975, str. 2
- Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
- Tajne dokumenty Biura Politycznego. PZPR a Solidarność 1980–1981, Wyd. "Aneks", Londyn 1991
|
|||||||
