Poznaj przeszłość Warszawy

Stanisław Ostrowski – Wikipedia, wolna encyklopedia

Stanisław Ostrowski – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Stanisław Ostrowski
Stanislaw Ostrowski.gif
Data i miejsce urodzenia 19 października 1892
Lwów
Data i miejsce śmierci 22 listopada 1982
Londyn
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 9 kwietnia 1972
do 24 marca 1979
(Prezydent RP na uchodźstwie)
Poprzednik August Zaleski
Następca Edward Bernard Raczyński
Prezydent Lwowa
Okres urzędowania od 1936
do 1939
Poprzednik Wacław Drojanowski
Następca okupacja radziecka
Odznaczenia
Odznaka Honorowa "Orląta"

Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych

Stanisław Ostrowski (ur. 29 października 1892 we Lwowie, zm. 22 listopada 1982 w Londynie) – polski lekarz, ostatni polski prezydent Lwowa i trzeci Prezydent RP na Uchodźstwie.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Młodość

Urodził się we Lwowie. Jego ojciec, Michał, był powstańcem styczniowym i Sybirakiem. Ukończył V Gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i Wiedeńskiego.

[edytuj] I wojna światowa i obrona Lwowa

Był członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego, w którym ukończył niższą szkołę oficerską. Od 1912 należał do konspiracyjnej Organizacji Młodzieży Narodowej. W czasie wojny służył w I Brygadzie Legionów, ale służbę przerwała choroba i pobyt w szpitalu. Po wyleczeniu został przeniesiony do Kancelarii Lekarskiej w stacji Zbornej Legionów w Wiedniu, Przemyślu i Lwowie, gdzie pełnił obowiązki lekarza.

W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa jako lekarz w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami w 1920 był naczelnym lekarzem ochotniczego 240 pułku piechoty Armii Ochotniczej.

Za udział w walkach został odznaczony:

W okresie międzywojennym za służbę w Legionach i przynależność do Związku Strzeleckiego odznaczony:

[edytuj] Dwudziestolecie międzywojenne

Stanisław Ostrowski, przed 1939

W 1922 przeszedł do rezerwy w stopniu kapitana. Dyplom lekarza otrzymał jeszcze w 1919 roku, a po odejściu z armii był do 1925 starszym asystentem uniwersyteckiej kliniki dermatologii w Warszawie, a następnie do listopada 1927 Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1931 był także docentem UJK. Brał udział w zjazdach dermatologów, jest autorem prac z tego zakresu.

Od 1934 był także wiceprezydentem, a od maja 1936 prezydentem rodzinnego miasta. Od 1930 był trzy razy wybierany na posła do Sejmu z listy BBWR (1930, 1935, 1938), gdzie zajmował się sprawami zdrowotnymi, bronił też praw mniejszości narodowych.

[edytuj] II wojna światowa

Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną, został aresztowany i więziony przez NKWD we Lwowie i Moskwie (Butyrki i Łubianka). Skazany na 8 lat łagrów, uwolniony po amnestii w 1941 ewakuował się z ZSRR wraz z armią Andersa. Z Drugim Korpusem gen. Władysława Andersa przeszedł do Włoch, gdzie pracował w szpitalach wojskowych.

[edytuj] Okres powojenny

Od 1946 przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował do 1955 jako lekarz i ordynator oddziału dermatologicznego w Penley. Na emeryturę przeszedł w 1962. Współpracownik tzw. Rady Trzech.

9 kwietnia 1972 został prezydentem RP na uchodźstwie. Po upływie siedmioletniej kadencji, w 1979 przekazał swój urząd Edwardowi Raczyńskiemu.

Zmarł 22 listopada 1982 w Londynie. Pochowany 4 grudnia w Newark, na cmentarzu lotników polskich, obok grobów poprzednich prezydentów: Władysława Raczkiewicza i Augusta Zaleskiego, a także grobu premiera gen. Władysława Sikorskiego.

[edytuj] Odznaczenia

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne