Stanisław Węgrzecki – Wikipedia, wolna encyklopedia
Stanisław Węgrzecki (ur. 10 listopada 1765 w Warszawie - zm. 12 lutego 1845 w Warszawie) – prawnik, b. prezydent Warszawy, senator-kasztelan Królestwa Polskiego od 8 sierpnia 1831 roku, [1] jakobin polski, członek loży wolnomularskiej Świątynia Mądrości. [2]
Ukończył prawo. Studiował w Krakowie i za granicą.
Był bliskim współpracownikiem Hugona Kołłątaja. Brał udział w insurekcji warszawskiej.
W marcu 1807 został wiceprezydentem Warszawy, a od 4 lipca 1807 do grudnia 1815 był prezydentem miasta. Ustąpił wskutek zatargu z wielkim księciem Konstantym. W latach 1812 - 1815 był też komendantem Gwardii Narodowej.
Od 1816 był sędzią apelacyjnym. Od 1817 był prezesem Trybunału Handlowego. W 1829 Stanisław Węgrzecki przeszedł na emeryturę i został wybrany prezesem Komitetu Właścicieli Listów Zastawnych.
30 listopada 1830 ponownie został prezydentem miasta, ale 26 czerwca 1831 został usunięty z urzędu.
Stanisław Węgrzecki należał do Wolnomularstwa Narodowego. Był też członkiem Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.
Stanisław Węgrzecki zmarł 12 lutego 1845 w Warszawie i został pochowany na warszawskich Powązkach. Na jego grobie został wystawiony pomnik dłuta Jakuba Tatarkiewicza. Nagrobek został odnowiony staraniem Społecznego Komitetu Powązek na początku lat 80. XX wieku.
[edytuj] Bibliografia
- Stanisław Szenic, Cmentarz Powązkowski 1790 - 1850, Warszawa, 1979
- Jerzy Waldorff, Hanna Szwankowska, Danuta Jendryczko, Barbara Olszewska, Zofia Czyńska, Cmentarz Powązkowski w Warszawie, 1982
- Encyklopedia Warszawy z 1994
Przypisy
- ↑ Ireneusz Ihnatowicz, Andrzej Biernat, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 479.
- ↑ Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej w XVIII i XIX wieku, Wrocław 1982, s. 218.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
