Szwadron – Wikipedia, wolna encyklopedia
Szwadron - pododdział kawalerii będący odpowiednikiem kompanii w piechocie. Nazwy tej używa się także w odniesieniu do formacji wywodzących się z tradycji kawalerii (np. wojsk pancernych). W Wojsku Polskim stosowany do końca II wojny światowej. Ostatni szwadron kawalerii został rozwiązany na przełomie 1947 i 1948 roku.
Powstałe w 1996 Stowarzyszenie Szwadron Jazdy RP doprowadziło do powołania w 2000 Reprezentacyjnego Szwadronu Kawalerii Wojska Polskiego.
Szwadron dzielił się na plutony, a te na sekcje. Dowódcą szwadronu był zazwyczaj rotmistrz.
Organizacje kultywujące tradycje jazdy używają nazwy szwadron dla swoich jednostek organizacyjnych. Niektóre mają go w nazwie np. Ochotniczy Szwadron Kawalerii Stowarzyszenia "Szwadron Jazdy RP" im. 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
Podczas Kampanii Wrześniowej, szwadron polskiej kawalerii liczył 112 żołnierzy.