Tadeusz Ostrowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Tadeusz Ostrowski (ur. 4 lipca 1881 w Wiedniu, zamordowany z 3 na 4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz, chirurg, taternik, syn Antoniego Ostrowskiego, dentysty, i Elżbiety Mauler de Elisenau (Austriaczki).
Był asystentem i następcą Ludwika Rydygiera, profesorem (od 1923) na katedrze chirurgii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, kierownikiem Kliniki Chirurgicznej UJK, dziekanem Wydziału Lekarskiego UJK w latach 1937/1938. Prezes Towarzystwa Chirurgów Polskich, członek Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgicznego i Międzynarodowego Towarzystwa Urologicznego.
Wprowadzał i upowszechniał pionierskie w Polsce metody chirurgicznego leczenia raka sutka, gruźlicy gruczołu sutkowego, stosowania operacji Thalmy w marskości wątroby, leczenia raka krtani, nerki wędrującej, chorób woreczka i dróg żółciowych. Pierwszy w Polsce (wraz z W. Brossem) wykonał lobektomię.
W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową, kierownik radzieckiej Kliniki Chirurgicznej w Lwowskim Instytucie Medycznym. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Zamordowany przez Niemców na Wzgórzach Wuleckich w nocy z 3 na 4 lipca 1941 wraz z żoną, Jadwigą Ostrowską z domu Szczuką (ur. 1882), przyjaciółmi (chirurgiem Stanisławem Ruffem z żoną i synem) i domownikami podczas mordu profesorów lwowskich.
Profesor Ostrowski słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to nazistom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów. W roku 1943 zbiory Ostrowskiego zostały prawdopodobnie zabrane do Holandii przez funkcjonariusza SD i lwowskiego kolekcjonera Pietera Mentena.
[edytuj] Taternictwo
Był taternikiem (do 1909 r.) i alpinistą, jednym z pionierów taternictwa bez przewodnika. Niektóre jego osiągnięcia:
- pierwsze wejście na Rogatą Turnię, dalej przejście na Staroleśny Szczyt i zejście jego północną ścianą – z Władysławem Lustgartenem i Czesławem Neufeldem (1903),
- pierwsze wejście na Gąsienicową Przełączkę,
- przejście granią ze Żłobistego Szczytu na Ganek,
- zejście północną ścianą z Krywania,
- pierwsze przejście części wschodniej grani Gąsienicowej Turni,
- wejście południową ścianą na Ostry Szczyt.
W latach 1906–1910 czterokrotnie był w Alpach wraz z wycieczkami z Akademickiego Klubu Turystycznego. Wszedł m.in. na Großglockner, Marmoladę, Jungfrau, Kleine Zinne, Monte Rosa i Breithorn, a w 1910 r. wraz z Janem Jaroszyńskim, Wacławem Kręckim i Antonim Ojrzyńskim dokonał pierwszego polskiego trawersu masywu Mont Blanc.
Uczestniczył w pracach Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego, w 1908 r. był sekretarzem jej zarządu[2].
Przypisy
- ↑ [Dzieje najnowsze: Tom 14, PAN, 1983]
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
[edytuj] Bibliografia
- Zygmunt Albert Kaźń profesorów lwowskich – lipiec 1941 / studia oraz relacje i dokumenty zebrane i oprac. przez Zygmunta Alberta Wrocław 1989, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, ISBN 83-229-0351-0 wersja elektroniczna