Tramwaj konny – Wikipedia, wolna encyklopedia
Tramwaj konny – dawny lekki pojazd szynowy służący do komunikacji miejskiej, zaprzęgany w jednego lub dwa konie, rozpowszechniony od połowy XIX wieku, dokładnie od roku 1852 w Nowym Jorku.
Gładka powierzchnia szyn w porównaniu do nierównego wówczas bruku pozwalała na uzyskanie większej prędkości, niż w używanych wcześniej omnibusów konnych. Mimo to, siła pociągowa i wytrzymałość zwierząt była na tyle ograniczona, że w metropoliach musiano łączyć wiele krótszych obiegów linii w punktach przesiadkowych. Przystanki tramwaju konnego znajdowały się w zależności od lokalnego zwyczaju na każdym skrzyżowaniu lub też zatrzymywano się na żądanie.
W latach 70. XIX w. tramwaje konne zaczęto zastępować parowymi, a na przełomie XIX i XX wieku, dokładnie w roku 1881 w Berlinie, tramwaj konny został wyparty przez szybszy i czystszy tramwaj elektryczny.
