Poznaj przeszłość Warszawy

Unia realna – Wikipedia, wolna encyklopedia

Unia realna – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Unia realna - związek dwóch lub większej liczby państw, oparty na wspólnych instytucjach państwowych. Unia realna rozwinęła się z unii personalnej. Państwa członkowskie tworzą w ramach unii realnej jeden podmiot prawa międzynarodowego, najczęściej - jedno państwo.

Spis treści

[edytuj] Cechy konstytutywne

Wspólnymi instytucjami łączącymi kraje mogą być: parlament, rząd, waluta czy polityka zagraniczna, odrębnymi: wojsko, urzędy, administracja, sądownictwo i skarb. Obywatele państw członkowskich podlegają tym samym prawom we wszystkich państwach oraz mają możność osiedlania się na całym terytorium unii. Wspólny staje się także władca. W wyniku tej umowy państwa zostawały ze sobą związane tzw. partnerstwem strategicznym. Tworzono nowy akt prawny dla państw członkowskich, np. konstytucję. Na skutek tej unii suwerenność jednego państwa często podupadała na rzecz innych, bądź została utracona. W wielu przypadkach kultury państw członkowskich zlewały się w jedną, czy też jedna (najbardziej dominująca) przekształcała inne.

Unia realna zazwyczaj jest dalszym etapem rozwoju unii personalnej, np.: w Szkocji i Anglii unia personalna została zastąpiona unią realną w 1707 r . Częściowo za unię realną można też uznać relacje między Stolicą Apostolską a Watykanem wiązane w 1929 r. które poza wspólną osoba suwerena - papieża (unia personalna) mają też wspólne niektóre instytucje państwowe (np. Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej reprezentuje Watykan w stosunkach międzynarodowych)[1].

[edytuj] Podłoże formalnoprawne

  • forma - pisana
  • treść - niepełna
  • procedura powstawania:
    • uchwalana
    • oktrojowana
  • sposób zmiany - sztywny
  • okres zobowiązywania - stały

[edytuj] Przykłady

Nazwa Data powstania
unia kalmarska 1397
unia francusko-bretańska 1532
unia lubelska (nie była nią w pełni) 1569
unia angielsko-szkocka 1707
unia Irlandii i Wielkiej Brytanii 1803
unia Zjednoczonego Królestwa Portugalii, Brazylii i Algarve 1815
unia Prus 1829
unia Królestwa Polskiego z Cesarstwem Rosyjskim 1832
unia austriacko-węgierska 1867

[edytuj] Unia realna współcześnie

Współcześnie istniejące państwa o ustroju monarchicznym powstałe z unii realnej

Państwo
pełna nazwa
części składowe tytuł monarchy monarcha Od kiedy panuje
 Dania
Wspólnotowe Królestwo Danii (Rigsfællesskabet)
Dania
Wyspy Owcze
Grenlandia
królowa Queen Magrethe sep 7 2005.png
Małgorzata II
1972
 Hiszpania Kastylia
Aragonia
Leon
Nawarra
Granada
Wyspy Kanaryjskie
król Juan Carlos da Espanha.jpg
Jan Karol I
1975
 Malezja Johor
Kedah
Kelantan
Malakka
Negeri Sembilan
Pahang
Perak
Perlis
Penang
Selangor
Terengganu
Sabah
Sarawak
Yang di-Pertuan Agong (król) Tuanku Abdul Halim 2011
Holandia Niderlandy
Królestwo Niderlandów[2]
Holandia
Aruba
Curaçao
Sint Maarten
królowa Beatriz dos Países Baixos.jpg
Beatrycze
1980
 Wielka Brytania
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
Anglia
Walia
Szkocja
Irlandia Północna
królowa Elizabeth II greets NASA GSFC employees, May 8, 2007.jpg
Elżbieta II
1952
 Zjednoczone Emiraty Arabskie Abu Zabi
Adżman
Dubaj
Fudżajra
Ras al-Chajma
Szardża
Umm al-Kajwajn
Prezydent[3] Khalifa Bin Zayed Al Nahyan.jpg

Chalifa ibn Zaid an-Nahajan
2004

Przeczytaj również: Federacja

Do unii realnych można zaliczyć też państwa o ustroju republikańskim powstałe na skutek zjednoczenia mniejszych państw (krajów) w federację. Są to m.in: Stany Zjednoczone, Brazylia, Wenezuela, Argentyna i Meksyk ,Niemcy, Austria, Szwajcaria, Indie.

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. Państwo-Miasto Watykańskie i Stolica Apostolska w świetle prawa międzynarodowego - Racjonalista
  2. Cztery części Królestwa Niderlandów —Aruba, Curaçao, Holandia i Sint Maarten—są uznawane za równoprawne kraje w ramach Królestwa
  3. oficjalny tytuł głowy państwa ZEA, w praktyce jest on monarchą