Poznaj przeszłość Warszawy

Władysław Langner – Wikipedia, wolna encyklopedia

Władysław Langner – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Władysław Aleksander Langner ps. "Złom" (ur. 18 czerwca 1896 w Jaworowie koło Lwowa, zm. 28 września 1972 w Newcastle upon Tyne w Wielkiej Brytanii) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Spis treści

[edytuj] Działalność niepodległościowa i służba w C. i K. Armii

Działał w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej "Zarzewie" i Drużynach Strzeleckich, w sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W październiku 1914 został awansowany na podporucznika, dowodził plutonem i kompanią w 1 Pułku Piechoty Legionów. W 1917, po kryzysie przysięgowym wcielony został do Cesarskiej i Królewskiej Armii i służył na froncie włoskim. W 1916 r. złożył egzamin dojrzałości uprzedni (wojenny) w C.K. Gimnazjum w Nowym Targu.

[edytuj] Służba w Wojsku Polskim

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim na stanowisku zastępcy dowódcy 57 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej. Następnie dowodził batalionem w 5 Pułku Piechoty Legionów (do kwietnia 1919), pełnił obowiązki dowódcy 1 Pułku Piechoty Legionów oraz od czerwca 1919[1] dowodził batalionem w tym pułku. W czerwcu 1920 został awansowany na podpułkownika i objął dowództwo 167 Pułku Piechoty. W latach 1923-1927 dowodził 40 Pułkiem Piechoty "Dzieci Lwowskich" we Lwowie. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 38 lokatą w korpusie oficerów piechoty [2]. Od kwietnia 1927 do listopada 1928 dowodził piechotą dywizyjną 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. W latach 1928-1934 pełnił służbę w Warszawie, na stanowiskach: szefa Biura Ogólno-Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, zastępcy II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii (od sierpnia 1931[3]).

21 grudnia 1932 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 3 lokatą w korpusie generałów. Od sierpnia[3] 1934 dowodził Okręgiem Korpusu Nr IV w Łodzi, a od 1938 do września 1939[3] Okręgiem Korpusu Nr VI we Lwowie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził obroną Lwowa. Bronił miasta przed siłami niemieckimi dziesięć dni (12-22 września), dysponując ponad 20 batalionami piechoty, 65 armatami polowymi oraz 18 działami przeciwlotniczymi. Ochotniczo w obronie miasta udział brali także studenci, robotnicy i harcerze. Z harcerstwem Langner był szczególnie związany jako wieloletni przewodniczący Okręgu Lwowskiego Związku Harcerstwa Polskiego. 22 września 1939 Langner, chcąc uniknąć zniszczenia Lwowa i zagłady mieszkańców, wydał rozkaz złożenia broni i wyjścia z miasta, kapitulując przed Armią Czerwoną. Po podpisaniu dokumentu kapitulacji, Langner miał powiedzieć: "Z Niemcami prowadzimy wojnę. Miasto biło się z nimi przez 10 dni. Oni, Germanie, wrogowie całej Słowiańszczyzny. Wy jesteście Słowianie..."

Od 22 września[4] do listopada 1939 w związku z procedurą kapitulacyjną przebywał w Moskwie. 20 listopada 1939 przez Czeremosz przedostał się do Rumunii, stamtąd zaś do Francji, gdzie pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza. Od października 1940[4] przebywał w Wielkiej Brytanii. Był dowódcą 3 Brygady Kadrowej Strzelców, Odcinka Obrony "Angus" i od sierpnia 1941[4] Brygady Szkolnej oraz członkiem Wojskowego Trybunału Orzekającego. Od sierpnia 1943 do listopada 1945[4] pełnił służbę w Sztabie Inspektora Wyszkolenia Wojska w Anglii, od listopada 1945 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego w Londynie Stanisława Kopańskiego. Po demobilizacji prowadził gospodarstwo rolne w Walii. 11 listopada 1964 Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski awansował go na generała dywizji.

Był uważany za służbistę, dbającego o ścisłe przestrzeganie regulaminów wojskowych. Słynął także jako abstynent, we wspomnieniach gen. Maczka zapisał się jako "pies na oficerów nadużywających alkoholu".

[edytuj] Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Generałowie II Rzeczypospolitej s. 162
  2. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Generałowie II Rzeczypospolitej s. 163
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Generałowie II Rzeczypospolitej s. 164

[edytuj] Bibliografia

  • Zbigniew Mierzwiński, Generałowie II Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Polonia, Warszawa 1990 s. 159-165
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991
  • Władysław Jagiełłowicz, Zarys historji wojennej 40-go Pułku Strzelców Lwowskich, Warszawa 1928
  • Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gymnazyum w Nowym Targu za rok szkol. 1915/16