Władysław Podlacha – Wikipedia, wolna encyklopedia
Władysław Podlacha (ur. 4 grudnia 1875 w Bielanach k. Krakowa, zm. 20 grudnia 1951 we Wrocławiu) - polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i - po wojnie - Uniwersytetu Wrocławskiego.
Uczył się w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, następnie do III Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. W latach 1895-1899 studiował historię sztuki na Uniwersytecie Lwowskim i Jagiellońskim (1899-1900). W latach 1896-1898 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Zajmował się historią sztuki średniowiecznej i nowożytnej. Był autorem prac z zakresu metodologii badań nad sztuką, kierownikiem Zakładu sztuki polskiej i wschodnioeuropejskiej UJK, jednym z pierwszych polskich ikonologów. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1941-1944) został kierownikiem Muzeum Historycznego miasta Lwowa, co pozwoliło mu na odpowiednie zabezpieczenie zbiorów. Zmuszony do wyjazdu ze Lwowa po II wojnie światowej osiadł w 1946 we Wrocławiu, gdzie stworzył uniwersytecką katedrę, którą kierował aż do śmierci.